CategorieBeeldend

Water en wijn


Water in wijn

Water en wijn.
Water bij de wijn.
Water in wijn.
Wijn in water.

Water.
Wijn.
Wijn.
Water.

Wat zal het zijn?
Ik doe nooit meer water bij de wijn.

Transformatie.
Toverkracht.
Gebaande paden.
Nieuwe wegen.

Herboren.
Verwondering.
Water.
Of wijn.

Wat zal er zijn?
Vandaag verander ik mijn water in wijn.

De gevoelige plaat XII ‘Linoleum’

linosnede insecten

Deze gevoelige plaat gaat eigenlijk niet over een foto, maar over hetgeen erop staat.
De noodzaak om mij uit te drukken in wat dan ook heeft er altijd ingezeten.
Als kind kon ik niet gelukkiger zijn dan wanneer mijn vader weer eens voor de KNP (tegenwoordig Sappi) had gewerkt en daar hele stapels gekleurd papier en karton mee kreeg. Het ging dan om afgekeurde stukken die omwille van afmeting of kleur niet meer verkocht mochten worden en dus gratis werden uitgedeeld. Ik kon daar uren zoet mee zijn, gewoon lekker knippen en plakken of tekenen

Op school was ik een buitenbeentje. Daar waar de meest ijverige moeders wc rolletjes spaarden om die mee te geven aan hun kroost voor de handenarbeid les, deed ik het heel anders. Ik nam nooit iets mee naar school, maar haalde er juist zoveel mogelijk spul vandaan. Als we met handenarbeid figuurzagen hadden dan vroeg ik aan de meester of juf of ik de reststukken die in de container lagen mocht hebben. Verbaasd stemden de meeste docenten daar dan wel mee in. Thuisgekomen zuchtte mijn moeder dan weer eens bij de aanblik van mijn meegenomen schat. In mijn hoofd konden alle kleine stukjes samen weer een groot geheel gaan vormen. Zo ver kwam het meestal niet. Uiteindelijk werd het spul toch weer een keertje weggegooid. Je kunt immers niet alles bewaren.

In mijn herinnering waren de lessen handenarbeid op de lagere school onder de maat. Maar een ding vond ik echt leuk om te doen. Linosnijden. Gutsen tot het een lieve lust was. Je eigen stempel maken. De geur, het gevoel, het uiteindelijke resultaat en natuurlijk de vele pleisters om mijn vingers.

Later, toen mijn interesse in kunst aangewakkerde, keek ik graag naar lino’s van anderen. Wat een gave manier van weergeven. Toch begon ik er zelf niet aan. Mijn opleiding als kunstenaar richtte zich meer op het vormgeven van sierraden. Ook dat heb ik met plezier gedaan, toch heb ik me geregeld afgevraagd waarom ik enkel lichaamsversieringen mocht maken. Ik wilde zo graag meer. Een schilderij kan een heel verhaal vertellen, maar je hangt het pas in je kamer als je het mooi vindt en er graag naar wilt kijken. Het siert je huis, dus is het in mijn ogen ook een sierraad. Mijn docenten kreeg ik niet overtuigd van dit gedachtengoed.

Als altijd ging ik ook hierin mijn eigen weg. Ik maakte wel sieraden maar vaak waren die weinig draagbaar. Ook bedacht ik altijd mijn eigen presentaties en schreef ik boekjes. Ik probeerde onder het juk van die ene, door mijzelf gekozen, richting uit te komen.

Met fotografie kwam ik al een eind verder. En dat doe ik nog steeds met veel plezier. Nu ik niet meer op school zit mag ik maken wat ik wil. Dus viel mijn oog weer op een guts. Meteen kwam de herinnering aan de geur en het gevoel van het snijden in linoleum terug. Ik besloot er weer eens mee aan de slag te gaan. Geïnspireerd door het medium hoogdruk en de lades vol insecten die ik onlangs weer bewonderd heb in het Natuurhistorisch museum in Maastricht koos ik drie kevers die mij altijd al fascineerde.

Het vliegend hert, een loopkevers en natuurlijk de meikever. Bizar bijzondere wezens met een buitenaards uiterlijk die zomaar door mijn tuin scharrelen. Ik heb hun essentie proberen te vangen met mijn guts. Tevreden met het resultaat ga ik de inkt nog zeker niet opruimen.

© 2019 Wonderwerpen

Thema door Anders NorénOmhoog ↑