CategorieBeeldend

Eindelluk!

De laatste keer dat ik voor WonderWerpen achter mijn toetsenbord kroop ligt mijlenver achter mij. Hugo en ik kwamen net terug van Tenerife en dat had ons beiden goed gedaan. Er was een hoop gebeurd, maar niemand kon voorzien welke hoop er nog te gebeuren stond!

Allereerst natuurlijk Corona. Wie had ooit kunnen bedenken dat we deze gekkigheid in onze tijd nog zouden moeten meemaken? Dat is iets uit een enge film of een spannend boek. De tijd van de Pest en de Pokken ligt toch al lang achter ons? Ons westerse systeem is hier toch tegen bestand, dachten we.

Ik kan me nog goed herinneren dat de jongens hier op de bank samen met Hugo het nieuws zaten te kijken. Corona bevond zich toen nog veilig op afstand, gewoon in China, waar eerdere Sars achtigen zich ook tot beperkt hadden. Tjores vroeg bezorgd of dat hier nu ook gebeuren ging. Welnee, wuifde ik zelfverzekerd terug, zoiets komt hier niet. Dat waait wel weer over. Nou overwaaien deed het. Het bleef alleen niet bij waaien, het landde ook. 

Precies smack bang in the middle van dat alles werd bij mijn schoonvader dementie geconstateerd. We wisten natuurlijk al een poosje dat het niet lekker ging met hem, maar eer je tot een diagnose (en dus hulp) komt ben je wel wat maanden verder. 

Het lastige was dat nu alles op anderhalve meter gemondkapt en al moest gebeuren. Mijn schoonvader woont alleen en het bleek al snel niet te doen al die regels aan te houden. Hij had soms gewoon letterlijk een handje hulp nodig of een arm om hem heen. Dat gaat nu eenmaal niet op anderhalve meter. 

Ineens ging alles zo snel. Boodschappen lukte niet meer, het zelf verzorgen werd steeds moeilijker, dagbesteding, maaltijdservice. Het buitelde over elkaar heen, we werkten ons een slag in de rondte, maar we hielden de pas niet bij. Ondanks de geweldige hulp en steun die we mochten ervaren van een zeer bevlogen en lieve case manager, die het ook als zand door haar vingers zag glippen. We moesten op een gegeven moment gewoon onder ogen zien dat het zo niet langer ging. Dat betekende dat mijn schoonvader moest verhuizen naar een plek waar ze wel goed voor hem kunnen zorgen, op elk moment van de dag dat hij dat nodig mocht hebben.

Maar dat betekende voor ons ook een huis leegruimen, alle persoonlijke spullen meenemen naar zijn nieuwe thuis kan simpelweg niet. Maar alles zomaar wegdoen is ook geen optie. Het huis waar hij tot nu toe woonde tot in einde der dagen aanhouden gaat ook niet. Het was een flinke klus die we met wat hulp toch geklaard hebben. Mijn schoonvader woont inmiddels enkele weken op een fijne nieuwe plek, waar hij de zorg krijgt die hij nodig heeft en waar hij gewoon zichzelf kan zijn.

Maar er gebeurde natuurlijk nog meer. Want dat nu ineens het hele land chronisch ziek lijkt te zijn betekent natuurlijk niet dat je hele leven op pauze moet. Die pauze stand weiger ik te aanvaarden, de Corona regels uiteraard wel voor alle duidelijkheid. Maar de wereld en het leven is te mooi om zomaar een beetje links te laten liggen. Dus zoek je naar dingen die wel gewoon kunnen. Tuinieren, lezen en natuurlijk tekenen, schilderen, kunsten!

Want het kunstbloed kruipt waar het niet dacht ooit nog eens te kunnen gaan. Wat een toevallige ontmoeting drie jaar geleden allemaal teweeg gebracht heeft. Een vriendschap uit duizenden… nee wacht, twee vriendschappen! Want nadat ik mijn WonderWerp maatje Paul al snel gewoon als mijn grote broer ben gaan beschouwen, lijkt het erop dat ik er, na bijna 40 jaar als enig kind op deze aardbol geleefd te hebben, nu ook zomaar ineens een zussie bij heb. Een kunstZussie.

Wat vorig jaar oktober startte als een manier om onze creatieve vastgeroeste schroeven weer een beetje los te weken, blijkt nu een trein die niet meer te stoppen is. Inktober gaf het startschot van iets dat ik sinds mijn Kunstacademietijd niet meer heb mogen ervaren. Een soort creatieve waterval die alles in zich heeft om nog heel lang te blijven stromen. In alle drukte van Corona en mijn zieke schoonvader, de jongens, de verhuizing en alles wat ik voor het gemak maar even vergeet bleek dat creatieve moment mijn rustpunt. Een vaste waarde waar ik al dat ik kwijt moest in kon stoppen. 

Elke week WonderWerpen lukte me even niet meer. Tekenen ging me gemakkelijker af dan typen en mijn toetsenbord viel op dat punt een beetje stil. Een week werden er een paar, een paar een maand en dat werden er ook weer een paar. Het schuurde en knaagde wel een beetje. Dit is ook zo een ontzettend gaaf project. Schrijven, iets dat ik eigenlijk ook al vanaf kind af en aan doe, viel ineens weer even stil. Hoe graag ik het ook wilde, de puf ontbrak er gewoon even voor.

Maar wat ik in letters niet waar kon maken, maakte ik samen met Maike rijkelijk goed in tekeningen en ander creatief gedoe. Van het een kwam het ander en voor je het weet ben je dan ineens een kunstenaar. Zelfs een kunstenaarsduo met een naam: kunstZussies, een Instagramaccount en zelfs een boekje. We steunen hier en daar een goed doel, groeien tot onze eigen verbazing ondertussen gewoon door en hebben er vooral echt heel veel plezier in.

Nu, al die maanden en gebeurtenissen later, kan ik zeggen dat ik schrijver en kunstenaar ben, dat ik een grote broer en een zussie heb en dat ik eindelijk weer de ruimte gevonden heb om zowel het kunsten als het schrijven een echte plek te geven in mijn bestaan.

Water en wijn


Water in wijn

Water en wijn.
Water bij de wijn.
Water in wijn.
Wijn in water.

Water.
Wijn.
Wijn.
Water.

Wat zal het zijn?
Ik doe nooit meer water bij de wijn.

Transformatie.
Toverkracht.
Gebaande paden.
Nieuwe wegen.

Herboren.
Verwondering.
Water.
Of wijn.

Wat zal er zijn?
Vandaag verander ik mijn water in wijn.

De gevoelige plaat XII ‘Linoleum’

linosnede insecten

Deze gevoelige plaat gaat eigenlijk niet over een foto, maar over hetgeen erop staat.
De noodzaak om mij uit te drukken in wat dan ook heeft er altijd ingezeten.
Als kind kon ik niet gelukkiger zijn dan wanneer mijn vader weer eens voor de KNP (tegenwoordig Sappi) had gewerkt en daar hele stapels gekleurd papier en karton mee kreeg. Het ging dan om afgekeurde stukken die omwille van afmeting of kleur niet meer verkocht mochten worden en dus gratis werden uitgedeeld. Ik kon daar uren zoet mee zijn, gewoon lekker knippen en plakken of tekenen

Op school was ik een buitenbeentje. Daar waar de meest ijverige moeders wc rolletjes spaarden om die mee te geven aan hun kroost voor de handenarbeid les, deed ik het heel anders. Ik nam nooit iets mee naar school, maar haalde er juist zoveel mogelijk spul vandaan. Als we met handenarbeid figuurzagen hadden dan vroeg ik aan de meester of juf of ik de reststukken die in de container lagen mocht hebben. Verbaasd stemden de meeste docenten daar dan wel mee in. Thuisgekomen zuchtte mijn moeder dan weer eens bij de aanblik van mijn meegenomen schat. In mijn hoofd konden alle kleine stukjes samen weer een groot geheel gaan vormen. Zo ver kwam het meestal niet. Uiteindelijk werd het spul toch weer een keertje weggegooid. Je kunt immers niet alles bewaren.

In mijn herinnering waren de lessen handenarbeid op de lagere school onder de maat. Maar een ding vond ik echt leuk om te doen. Linosnijden. Gutsen tot het een lieve lust was. Je eigen stempel maken. De geur, het gevoel, het uiteindelijke resultaat en natuurlijk de vele pleisters om mijn vingers.

Later, toen mijn interesse in kunst aangewakkerde, keek ik graag naar lino’s van anderen. Wat een gave manier van weergeven. Toch begon ik er zelf niet aan. Mijn opleiding als kunstenaar richtte zich meer op het vormgeven van sierraden. Ook dat heb ik met plezier gedaan, toch heb ik me geregeld afgevraagd waarom ik enkel lichaamsversieringen mocht maken. Ik wilde zo graag meer. Een schilderij kan een heel verhaal vertellen, maar je hangt het pas in je kamer als je het mooi vindt en er graag naar wilt kijken. Het siert je huis, dus is het in mijn ogen ook een sierraad. Mijn docenten kreeg ik niet overtuigd van dit gedachtengoed.

Als altijd ging ik ook hierin mijn eigen weg. Ik maakte wel sieraden maar vaak waren die weinig draagbaar. Ook bedacht ik altijd mijn eigen presentaties en schreef ik boekjes. Ik probeerde onder het juk van die ene, door mijzelf gekozen, richting uit te komen.

Met fotografie kwam ik al een eind verder. En dat doe ik nog steeds met veel plezier. Nu ik niet meer op school zit mag ik maken wat ik wil. Dus viel mijn oog weer op een guts. Meteen kwam de herinnering aan de geur en het gevoel van het snijden in linoleum terug. Ik besloot er weer eens mee aan de slag te gaan. Geïnspireerd door het medium hoogdruk en de lades vol insecten die ik onlangs weer bewonderd heb in het Natuurhistorisch museum in Maastricht koos ik drie kevers die mij altijd al fascineerde.

Het vliegend hert, een loopkevers en natuurlijk de meikever. Bizar bijzondere wezens met een buitenaards uiterlijk die zomaar door mijn tuin scharrelen. Ik heb hun essentie proberen te vangen met mijn guts. Tevreden met het resultaat ga ik de inkt nog zeker niet opruimen.

© 2020 Wonderwerpen

Thema door Anders NorénOmhoog ↑