CategoryOpvallende Zaken

Ik schrijf, dus ik blijf

Ik schrijf, dus ik blijf

Al een aantal jaren organiseert de Universtiteit Maastricht en Studium generale ‘PAS’ (Pleasure, Art and Science festival). Dit jaar schrijf ik mij onder andere in voor de mini workshop ‘Ik schrijf, dus ik blijf’. De opdracht luidt ‘schrijf een recensie van maximaal 200 woorden over een PAS evenement dat je dit festival bijwoonde’.

Deze workshop is de eerste op mijn lijstje, maar al snel denk ik aan de lezing van afgelopen week die eigenlijk buiten dit festival valt. Na een korte uitleg, met aandachtspunten voor het schrijven van een goede recensie, kunnen we aan de slag.

Iedereen weet wat te schrijven, maar die 200 woorden maakt het toch een uitdaging. Gelukkig zijn er vier rotsen in de branding aanwezig die ons door het uur heen slepen en iedereen heeft aan het einde van de workshop een artikel volgens de opdracht.

Nu ik dan eindelijk toch een PAS evenement bijgewoond heb, maak ik van de gelegenheid gebruik de opdracht nogmaals correct uit te voeren. Deze mini workshop was wat mij betreft zeer geslaagd. Ik heb veel geleerd in weinig woorden en hoop dat we jullie vaker treffen. Chapeau voor de medewerkers van de Observant!

p.s. Dit zijn precies 200 woorden.

Dronken geloof

Ik kwam deze foto tegen in de national Geographic van oktober 2017. Wij zien hier een moskee van bamboe in Balukhali. Dat is een vluchtelingenkamp in Bangladesh. Het artikel waar de foto bijhoort ging over de misstanden jegens de Moslims in het overwegend Boeddhistisch Myanmar. Ik kon een glimlach om het t-shirt van de derde persoon van links niet onderdrukken. Erg streng in de leer zullen ze daar niet zijn….

De bergtop

Het dal is diep en ligt afgelegen van de bewoonde wereld. Grove en grillige bergketens omringen het dal. Het dal zelf is een desolate,  lege vlakte. De bergtoppen zijn zelden zichtbaar door een dikke mist. Het dal kenmerkt zich door grove stenen die van de bergen brokkelen. Na hevige buien rollen van de bergen grove stukken steen het dal in. Deze dekken de voorzichtige vormen van prille groene planten af, waardoor ze nauwelijks zonlicht zien. Het dal kenmerkt zich verder door opvallend veel regen, dat een prille plantengroei wel stimuleert. Dat zijn met name weinig aantrekkelijke cactussen of andere stekelige planten. Maar na alweer een stevige regenbui komen de stekelige groene planten kort tot leven en vertonen felle kleuren. De nachten kenmerken zich door lage temperaturen en grillige onweersbuien die met moeite over de bergkammen weg kunnen. Soms zijn de wolken zo donker dat het verschil tussen dag en nacht nauwelijks merkbaar is. Maar wanneer we stil zijn en aandachtig luisteren, horen we het kenmerkende geluid van kleine stenen die naar beneden rollen. Ze brokkelen op maar 1 plek af en dat lijkt te komen door een figuur dat de bergen op klimt. Wanneer we met de sterke verrekijker inzoomen op de plaats waar de brokkeling vandaan komt, zien we de donkere gestalte van een mens die moeizaam probeert de bergtop te bereiken. Soms lukt het hem een paar meter te klimmen en dan weer valt hij terug om vervolgens weer wat meters te winnen. De man verdwijnt langzaam uit het zicht door de alles verhullende mist. Zal hij het de top bereiken?

Ja! Inderdaad. Dit verhaal is mijn situatie. Het dal is mijn ziekte en de top is waar ik me op dit moment bevind! En het bevalt me enorm mag ik wel zeggen. Ik ben er weer. Ik heb weer energie, ik heb minder pijn, ik lig niet meer de hele dag op bed en ik heb al 3 dagen geen pijnaanvallen. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik bijna niet meer had verwacht dat het nog zou gaan gebeuren!

Ik zet de energie om in wat flinke updates de komende dagen. Ik praat jullie helemaal bij…..

Juist?

Titelpagina Hidden Secrets. Cadeau bij abonnement Juist, het maandblad van Elsevier.Ik ben geabonneerd op Juist, het maandblad van Elsevier dat meer lifestyle biedt voor den lezer. Bij het afsluiten van het abonnement kreeg ik een leuk aardigheidje: een boekje over Hidden secrets. Prachtig vormgegeven dat je als lezer een hongergevoel geeft naar mooie, idyllische en dus verborgen plekken. Ik blader het boekje door en verwonder me over de inderdaad mooie plaatsen. Maar wat wil dit boekje nu van me? Beter nog van ons?

Als je een boekje maakt over Hidden places wordt het dus bekend en voor je het weet vergapen zich hele drommen toeristen aan de hidden secrets. Dan lopen er drankzuchtige Engelsen te zoeken naar plekken waar men bier schenk. Voor je het weet stoppen er bussen toeristen die Japanners uitbraken die een dame met een parasol gedwee achterna lopen. De verhalen boeit ze niets, ze willen foto’s maken! De pittoreske straatjes vullen zich luidruchtig met toeristen.

Is dat erg is de vraag? Of ben ik snobistisch? Nou nee. Het is een heuse studie. Toeristen trekpleisters verworden snel tot commercie. Opzichtige commercie. Er is zelf een naam voor! Het heet disneyficatie. Een onderwerp dat me fascineert. Hoe ontstaat dat precies en hoe kunnen we het verkomen? Ik ga het uitzoeken voor deze site.

Elsevier had zijn boekje beter unveiled secrets kunnen noemen. Het is nu toch geen secret meer? Gelukkig loopt het abonneebestand van Elsevier rap terug 😉

© 2021 Wonderwerpen

Thema door Anders NorénOmhoog ↑