CategorieHet Lab

Nooit meer naar Limburg

Ho mensen. Stop het verre reizen! Ja dat Limburg is veel te ver weg. Ik ken een stadje, vlakbij Arnhem dat minstens zo heuvelachtig is. Al spreken we zelf liever van huchten. En als die stijl zijn, dan is het een stikke hucht. Bekend is natuurlijk de Grebbeberg dat een 7% stijging heeft. Zelf ben ik opgegroeid aan het Paardenveld. Deze hucht is 7,3% Ik ben er vorig jaar zelf enorm onderuit gegaan. Ik reed vanuit huis naar mijn ouders met gladde wegdekcondities. Ik weet dat er helaas al wat doden zijn te betreuren bij het naar beneden gaan icm verkeer van rechts en zo, dus ik weet genoeg. Ik ging dan ook pompend remmend met mijn handbike naar beneden en daar begon me ineens de fiets te glijden op zijn banden. Ik moest halverwege de hucht naar rechts, mijn ouders wonen een straat rechts van Paardenveld. Ik neem een bocht naar links en daarna wijd naar rechts. De handbike/rolstoel-combinatie kantelt en ik smak op de grond. Ik gleed flink wat meters door. Gelukkig voel ik op mijn benen toch al niets en mijn armen ook al minder, dus ik krabbelde snel overeind en hees me terug in de stoel. Ach, dacht ik, ik ben toch al gehandicapt…;- Het plaatje bij de tekst is halverwege het Paardenveld, ter hoogte van mijn ouderlijk huis. Je kijkt naar het meeste steile stuk dat dan nog moet komen. Hieronder een video met een klein plaagstootje naar mijn lieve vrienden in Limburg.

 

Krijg het Rhenenweer

Ik ben zelf compleet content met de titel van deze blog. Nee, ik lig niet krullend op de grond met mijn knuisten in kort cyclische bewegingen. Neen, een voldane grijns.
Eindelijk een bericht van uw verwonderende schrijver uit de hoek Betuwe/Veluwe/Heuvelrug. Er waren wat vervelende emissies in mijn gezondheid, daar ga ik binnenkort over schrijven. Ik ben er weer! En voel me wel zo ongelofelijk fijn. Energie die ik in geen maanden heb gevoeld, zin om te schrijven, te maken, te creëren.
Om te starten ben ik weer naar mijn geboortegrond gereden. Een tocht van nog geen 8 minuten hoor…

Dertien

Dertien

Terwijl ik, zoals inmiddels gebruikelijk, weer aan de slag met ben het vullen van een doos vol cadeaus moet ik denken aan toen. Toen ik je leerde kennen was je ongeveer 2. Stil en vol verwondering keek je de wereld in. Je sprak niet met woorden maar je blik zei al genoeg. In jouw huisde een intelligent wezentje dat zijn weg naar buiten nog niet helemaal gevonden had.

Nu zoveel jaren later, bereid ik het cadeau voor je dertiende verjaardag voor. Je bent een echte tiener geworden, die pubert, de basisschool achter zich gelaten heeft, vol grapjes zit en nieuwsgierig is naar de wereld om zich heen. Je bent vrolijk, praat me de oren van het hoofd en zingt het liefste de hele dag.

Je hebt heel erg je best gedaan en je hebt enorm veel geleerd. Tafel dekken, je eigen brood smeren en gretig wachten op de taxi om weer naar school te mogen. Reikhalzend keek je afgelopen zomervakantie uit naar de dag dat je weer naar school mocht. Naar de middelbare school, waar je nog veel meer leren gaat. Verzorging, techniek en allerlei andere praktische zaken.

En nu je al zo groot bent besef ik mij dat wij met zijn allen ook zoveel van jou geleerd hebben. Dat we anders naar de wereld hebben mogen leren kijken, een beetje door jouw ogen en een beetje door de onze. Ik ken de namen van alle honden in onze buurt en zeg mensen gedag die ik eerst helemaal niet kende. Nu ik let op straatnamen, speeltuinen en bankjes in de buurt. Ik vind het supergaaf als je er bent, dan maken we grappen en stoere plannen.

Lieve Pierre, wat wordt je groot. Dank je wel voor al je wijze lessen en dat ik je tante mag zijn! We gaan nog heel veel avonturen beleven met jou en je lieve broers. Maar dertien, dat wordt je maar een keer, dus over een paar dagen steken we de kaarsjes aan en eten we een flink stuk taart en zingen we uit volle borst!

Groen

Met de muur nog in mijn rug loop, strompel, ik richting badkamer. Het is al weer een tijdje geleden  dat ik van vrienden twee prachtige oude schoolplaten kreeg. Een met als thema ‘de Noordzee’ en de ander ‘In sloot en plas’. De Noordzee omdat we daar ooit woonden en sloot en plas voor onze huidige thuishaven. De twee prachtige platen heb ik vrijwel meteen boven de bank gehangen. Ik wilde daar al tijden iets groots, maar kon mijn draai er niet in vinden. Tot die platen dus.

Omdat onze tuinstoelen versleten zijn struin ik begin vorige week tuincentrum en bouwmarkt af op zoek naar vervangende exemplaren. Maar zoals dat zo vaak gaat met dat soort dingen, vind ik geen tuinstoelen maar wel een nieuwe bank. Ineens zie ik hem staan en denk ik ‘dat is hem!’. Al jaren op zoek naar vervanging voor die oranje draak in onze woonkamer we konden nooit echt iets vinden dat ons beiden plezierden.

Hugo bleek er ook van gecharmeerd te zijn en de keuze was redelijk snel gemaakt. Met de schoolplaten in mijn achterhoofd begon ik meteen kleurstalen te verzamelen. ‘Voor de muur’ zo leg ik Hugo uit. Na wat vijven en zessen en wat overleg met derden besluit ik voor een duidelijke kleur te gaan. Niks met pastellen of andere wazige kleuraanduidingen voor ‘net geen wit’.

Ik reken uit hoeveel ik nodig heb en laat de kleur mengen. Dan plak alles netjes af, zet de meubels aan de kant en begin. Als Hugo de kamer in loopt en een half geschilderde muur ziet geeft hij aan het een heftige kleur te vinden. Maar hij vertrouwt erop dat ik een goede keuze gemaakt heb en het is maar een muur, het is zo weer een andere kleur.

Dat ‘zo’ valt een beetje tegen. Het behang op de muur heeft een bepaalde structuur waar met geen mogelijkheid helemaal tussen te komen is en het kost me dan ook heel wat moeite om zoveel mogelijk witte puntjes weg te werken. Waarschijnlijk moet ik er nog eens overheen, maar ik probeer het de eerste keer zo goed mogelijk te doen. De hele zaterdag rol, kwast en smeer ik tot de hele muur zo groen als gras is. ’s Avonds laat haal ik de plakband los, rol ik het plastic op de vloer op en zet ik de meubels terug op hun plaats. Een kant van de muur is al droog, daar hang ik alvast een plaat terug. Omdat de andere kant nog nat is laat ik nummer twee nog even waar hij is.

Tevreden kijk ik naar het resultaat. De bank, de platen en de muur vormen een plaatje. En zelfs Hugo is overstag. Het is heel mooi geworden en kan volgens hem zo in een boekje. De puntjes op de i, of in dit geval op het structuurbehang, komen nog wel. Ik ga na een verkwikkende douche nog lekker even chillen op onze nieuwe bank en val, eenmaal boven, als een blok in slaap.

Stram en stijf word ik dan vanochtend weer wakker. En als ik eenmaal aangekleed weer beneden ben loop ik meteen de kamer in om mijn muur te inspecteren. Ook bij daglicht is het een plaatje. Een plaatje dat hier en daar nog wat bijgewerkt kan worden, maar voor nu een prachtig plaatje. Tevreden drink ik mijn koffie op.

Bosuil

Onze tuin wordt druk bezocht door echte bosdieren. Gelukkig slaap ik al paar dagen slecht zodat ik gelijkgestemde nachtbrakers hoor struinen. Naast de rondbanjerende egels werd ik zojuist verblijd met de roep van een vrouwelijke bosuil. Ze zat ergens in de bomen van de tuin haar best te doen om het manvolk op haar aanwezigheid te attenderen. Ze had om aandacht niets te klagen! Ik stak namelijk direct de iPhone uit het raam om haar verwoede poging vast te leggen. Klik/tik op listen in browser…

P.s. Wees gerust, Maike sliep vredig door.

 

 

Betrapt

Wij hebben een geweldige tuin! Lekker groot, diep en na de uitbouw van een complete woon- en slaapkamer nog heel veel tuin over! We hebben een echte privé tuin. Je kan gerust in je nakie rondlopen, niemand die het ziet. We hebben een 2-onder-1 kap en de buren aan de andere kant hebben een vrijstaand huis met enorme tuinen en daarom hebben we van beide kanten geen last. Overal waar je kijkt is het groen. Geen beton maar bomen, zoveel dat het een bostuin is. Daar komen ook bosbeesten op af. Uilen, eekhoorns, spechten en Vlaamse gaaien zijn een kleine greep Maar ook ander lopend spul. En die hebben we zojuist betrapt. Luister maar…..

Wonderwerpgadget..De waterkoker

Wat is dit nu weer? Met deze simpele vraag worden direct 2 dingen uitgelegd. Je kan het internet niet bezoeken of je wordt doodgegooid met gadgets. Alles blinkt, piept en glimt dat een lieve lust is. Maar heb je er echt wat aan? In deze eerste aflevering een gadget dat ik vandaag gekocht heb. De oude was lelijk aan het worden en een nieuwe moest wel meteen aansluiten bij de strakke lijnen van onze nieuwe Krups Nespresso machine. Ik moet eigenlijk de credits aan Maike geven. Zij zag hem en bestelde het direct. En wow, wat is hij mooi, functioneel en functioneel mooi. Superlatieven schieten te kort. 😉 Kijk zelf maar….

Wonderwerpblik op Rhenen 2/3

Ondanks dat ik overtuigd ongelovig ben, doet het klokgelui van een kerktoren in de verte wat met me. Tweede deel van een drieluik over het wonderwerp Rhenen

<Wonderwerpblik op Rhenen 1

 

Wonderwerpblik op Rhenen 1/3

Langzaam, zeer langzaam, edoch gestaag werk ik aan schriftelijke comeback op onze heerlijke verwondersite. Wanneer je deze tekst leest is dat al een toename van enkele duizenden procenten gemeten per woord. Voorwaar een vooruitgang! Het verwonderen gaat gewoon door, dat is sterker dan wat dan ook! Vandaag ben ik met de camera naar mijn Rhenen gegaan en is een lokale verwondering ontstaan. De mooie stad Rhenen aan de Rijn, waar ik geboren en getogen ben! Veel kijkplezier…..

Wonderwerpblik op Rhenen 2>

Paul bestaat echt

Zoals de trouwe lezer inmiddels weet bestaat wonderwerpen uit Paul en Rosalie. Paul is echter voor de lezer niet zo zichtbaar op de website. Rosalie schreef er al een paar keer over. Soms in opdracht, soms uit eigen overweging of iets daartussenin. 

Voor haar maakt Paul wel degelijk deel uit van wonderwerpen. Ze spreken elkaar dagelijks en spuien tussen al die regels door ook een hoop ideeën over en weer. Er is geen twijfel mogelijk, zonder Paul geen wonderwerpen.

Maar op de pagina blijft Paul toch wat onzichtbaar. Zijn gezondheid en de medicatie die hij nemen moet zorgen ervoor dat al zijn bruisende ideeën moeizaam uit zijn toetsenbord komen. Afgelopen week werd die stilte doorbroken door een stukje audio uit een zonnige achtertuin.

Samen maakten ze er een leuk stuk van. Rosalie de inkt en Paul de stembanden. Een prima combinatie die smaakt naar meer. Vandaag stuurde Paul Rosalie dan ook wederom een bericht. Maar ditmaal vergrootte hij zijn zichtbaarheid aanzienlijk. Een heuse video waarin hij zelf uitlegt waarom zijn toetsenbord minder productief lijkt dan dat van Rosalie.

Een video bestemd voor de trouwe Wonderaar. Dus bij deze, beste Paul, het woord is aan jou!

Na het bekijken van deze video wil ik (Rosalie) toch eigenlijk ook nog wel wat kwijt.

Lieve Paul,

Dank je wel voor je ontwapenende eerlijkheid, voor je onvoorwaardelijke vriendschap en al je hersenspinsels.
Natuurlijk blijf ik schrijven en blijven wij wonderen. Ik ben trots op wat we hier tot nu toe samen hebben neergezet en op alles wat er nog komen gaat.
We gaan al onze mooie ideeën vormgeven en waar dat lastig is helpen we elkaar. Daar hebben we mooie nieuwe plannen voor gesmeed en die krijgen nu, ondanks alles, langzaamaan toch echt wel vorm. Gaat niet bestaat niet. 

Liefs Rosalie.

© 2019 Wonderwerpen

Thema door Anders NorénOmhoog ↑