Pagina 3 van 14

Bosuil

Onze tuin wordt druk bezocht door echte bosdieren. Gelukkig slaap ik al paar dagen slecht zodat ik gelijkgestemde nachtbrakers hoor struinen. Naast de rondbanjerende egels werd ik zojuist verblijd met de roep van een vrouwelijke bosuil. Ze zat ergens in de bomen van de tuin haar best te doen om het manvolk op haar aanwezigheid te attenderen. Ze had om aandacht niets te klagen! Ik stak namelijk direct de iPhone uit het raam om haar verwoede poging vast te leggen. Klik/tik op listen in browser…

P.s. Wees gerust, Maike sliep vredig door.

 

 

Blips

Je ziet wel eens iets op internet waarvan je denkt, ‘Ja, dat zal best.’ en daar laat je het dan meestal bij. Sommige dingen zijn te mooi om waar te zijn. Maar deze bleef aandringen op Instagram en ik, nieuwsgierig als altijd, raadpleegde hun website.

Blips, minilensjes die je op de camera van je smartphone plakt waardoor deze verandert in een microscoop. Dat klinkt te gek, maar voor een paar tientjes kun je natuurlijk niet krijgen wat in laboratoria duizenden euros kost. Toch bleef het concept mij trekken.

Vroeger als kind kreeg ik ooit een microscoop. Het was weliswaar een oude en de maximale vergroting was beperkt, maar ik kon er toch dingen mee ontdekken die ik met het blote oog niet zien kon. In een druppel vijverwater, zo ontdekte ik, past een heel ander universum. Het krioelt van het leven dat wij nauwelijks begrijpen. En dat fascineert me nog steeds. Dus aangetrokken door mijn eigen nieuwsgierigheid en de paar tientjes die ik ‘maar’ hoefde te investeren, bestelde ik een labkit van Blips.

De kit bevat een aantal geprepareerde glaasjes en een paar lege, met dekplaatje. Ik bekijk het bamboe blad, vliegje en stukje nier. Maar ik kan het uiteraard ook niet laten om wat vijverwater uit de tuin te halen. Met het bijgeleverde pipetje leg ik een druppel op het glaasje. Ik zet het lampje onder de opstelling aan en ga op zoek naar het beeld op mijn telefoon. Het is even puzzelen maar als het dan eindelijk lukt kan ik mijn geluk niet op. Een pantoffeldiertje scharrelt rustig door een heel klein insectenvleugeltje. Als ik naar de druppel kijk kan ik het vleugeltje nauwelijks zien. Omdat er op de speciale app ook een video functie zit maak ik meteen een filmpje.

En zie daar een microscopische kleine Wonderwerpen. Zo een klein leven, scharrelend door zijn eigen universum. Het vertelt ons hoe klein wij zelf zijn, rondscharrelend in ons eigen universum. Voor het zelfde geld liggen wij zelf op een glasplaatje met een dekplaatje op ons hoofd onder de microscoop van een nog veel groter leven dat zich afvraagt hoe het toch kan dat zo iets nietig kleins bestaan. Misschien, wie weet…

Betrapt

Wij hebben een geweldige tuin! Lekker groot, diep en na de uitbouw van een complete woon- en slaapkamer nog heel veel tuin over! We hebben een echte privé tuin. Je kan gerust in je nakie rondlopen, niemand die het ziet. We hebben een 2-onder-1 kap en de buren aan de andere kant hebben een vrijstaand huis met enorme tuinen en daarom hebben we van beide kanten geen last. Overal waar je kijkt is het groen. Geen beton maar bomen, zoveel dat het een bostuin is. Daar komen ook bosbeesten op af. Uilen, eekhoorns, spechten en Vlaamse gaaien zijn een kleine greep Maar ook ander lopend spul. En die hebben we zojuist betrapt. Luister maar…..

Bijtellen

Bijtelling

Afgelopen week stond voor mij in het teken van de auto. Dat is gek, want als er iets is waar ik weinig interesse in toon, dan is dat de auto. Zolang het vier wielen en een stuur heeft en voorzien is van brandstof ben ik tevreden. Maar doordat ik nu fysiek wat beperkt ben worden andere zaken ook belangrijk.

Al tijden leen ik voor grotere afstanden de auto van mijn ouders. Ik kan dan gebruikmaken van de cruisecontrol en de automatische versnellingsbak en zo grotere afstanden afleggen dan voor mij mogelijk zou zijn in onze eigen handgeschakelde karretje. Nu denken we er al een tijdje over om dit anders aan te pakken. Liever zou ik zien dat onze eigen auto zo uitgerust is dat ik er zelf beter mee uit de voeten kan.

We hebben informatie opgevraagd bij onze dealer en ook de WMO laten weten dat we een aanpassing overwegen. De WMO laat ons al vrij snel weten hier niet aan mee te werken omdat de aanpassing die wij nodig hebben algemeen gebruikelijk is. Blijkbaar vinden ze bij onze gemeente dat het algemeen gebruikelijk is dat iemand van 38 na moet denken over hoe ze haar mobiliteit kan waarborgen omdat haar fysieke mogelijkheden achteruit gaan. Ik haal er mijn schouders over op. Hoewel ik het eigenlijk niet kies vind dat daardoor mobiliteit en vermogen hand in hand gaan, ben ik blij dat we zelf wat achter de hand hebben en gaan we samen terug naar de garage om onze mogelijkheden in kaart te brengen.

Uiteindelijk komen we tot de conclusie dat het aanpassen van onze, al op leeftijd zijnde auto, of het aanschaffen van een kleine andere auto een niet al te moeilijk rekensommetje is. De garagehouder blijkt toevallig een andere auto binnen te krijgen die voldoet aan onze eisen en een en ander is al snel beklonken.

Hoewel ik blij ben met onze keuze zit het WMO besluit toch nog in mijn hoofd wanneer ik later die dag het NOS journaal kijk. Het thema van de dag lijkt zich verder uit te strekken dan onze gemeente. NOS verhaalt over de bijtelling op elektrische auto’s die komend jaar flink omhoog gaat. Dit verbaast me nog meer dan het besluit van onze gemeente om niet te voorzien in de in hun ogen ‘gebruikelijke’ aanpassing.

Dan komt de minister in beeld die met een stalen gezicht verkondigd dat de subsidie maatregel die de overheid in het leven geroepen heeft om elektrisch rijden te stimuleren te goed lijkt te werken en daarom wordt stopgezet. Verbaasd denk ik over die zinskeuze na. We moeten met zijn allen minder fossiele brandstoffen gaan gebruiken. Er bestaat de mogelijkheid om elektrisch te rijden al is dit vooralsnog een dure optie. De overheid verzint een subsidie die het leaserijders mogelijk maakt tegen een gunstig tarief elektrisch te rijden, daar wordt dan massaal gebruik van gemaakt en dat reduceert ons gezamenlijk gebruik van fossiele brandstoffen en geeft autofabrikanten de middelen om te investeren in meer betaalbare duurzame alternatieven. Ik zou dan denken die subsidie werkt geweldig! Kunnen we er niet nog een paar verzinnen? Maar goed ik ben dan ook geen minister en ik hoef de dukaten in de schatkist niet te tellen. Want ik vermoed dat daar de schoen wringt. Inkomstenderving. Jammer.

Ik sluit de dag af met de constatering dat voor het eerst in mijn bestaan de auto de rode draad door mijn dag was. Tevreden over de beslissing die we zelf genomen hebben en verbaasd over het beleid van onze overheid val ik in slaap.

Betonnen woestijn

Betonnen woestijnAls ik aan een woestijn denk dan zie ik veel zand, misschien wat rotsen, maar in ieder geval  weinig planten en ook weinig zichtbare dieren. De officiële definitie laat me weten dat er in een woestijn minder dan 200 mm neerslag per jaar valt en dat er daardoor weinig tot geen fauna te vinden is. Ondanks dat het hier duidelijk meer nattigheid geeft dan de voorgeschreven 200 mm moet ik door een nieuwsbericht van gisteren aan de woestijn denken.

Uit Zweeds onderzoek is gebleken dat we de klimaatverandering kunnen remmen wanneer we meer bomen planten. Planten in het algemeen en bomen in het bijzonder zetten CO2 om in zuurstof middels hun stofwisseling. Met heel veel meer bomen zouden we dus technisch gezien onze netto uitstoot kunnen verminderen of neutraliseren. We moeten dan wel een behoorlijk bos aanleggen. Er zouden volgens dit onderzoek 1 biljoen bomen nodig zijn om de uitstoot met twee derde te doen slinken. Omdat dat een nogal abstract getal is geven onderzoekers in Zürich aan dat het dan om 1 miljard hectare bos gaat.

Als goedgemutste burger zakt me van dit soort getallen de moed in de spreekwoordelijke schoenen. Zelfs wanneer je dit in voetbalvelden uit zou drukken is het een getal dat mijn voorstellingsvermogen in ieder geval te boven gaat. Gelukkig besluit het fragment met de geruststellende woorden dat uit satellietfoto’s is gebleken dat wanneer Rusland, Australië, Amerika en Europa samenwerken dit best een haalbare kaart zou moeten kunnen zijn.

Toch niet helemaal gerust sla ik de pagina om. Niet mijn pakkie an, ik kan hier moeilijk iets aan veranderen. En dat deze grootmachten op dat niveau samen zouden willen werken, lijkt mij niet heel realistisch. 

Nu ik zo in mijn tuin zit en om mij heen kijk zie ik vooral beton. Ook al heb ik mijn borders proppievol geplant met zoveel verschillende bloemen en planten dat ik de tel kwijt ben, ligt er toch nog een hoop bestrating in de tuin die ik liever ruimen wil. 

Ergens in de jaren ’90 of misschien wel ’80 van de vorige eeuw is de onderhoudsvrije tuin in zwang geraakt en creëerde iedereen zijn eigen privé woestijn achter en voor het huis. 

Als kind groeide ik op een grasveldje op. Er kwam modder aan mijn handen en ik plukte kruis- en aalbessen in de tuin. Ik kan me herinneren dat we op een gegeven moment zelfs balen stro achterom hadden liggen waar dan oesterzwammen op groeide die we met veel smaak gegeten hebben. De kippen zorgden voor de eieren en wat er precies met Flappie is gebeurd laat ik in het midden….

Nu zijn de meeste tuinen voorzien van tegels, grind of een combinatie van beiden. Me hier erg van bewust zijnde pak ik gaande weg steeds een tegel weg om deze te verruilen voor beplanting. Jonge boompjes die zo her en der spruiten verplaats ik naar de achterkant van mijn tuin waar ik een minibos in aanleg ben gestart. Ook merk ik dat ik eigenlijk meer werk heb aan het bijhouden van de bestrating dan aan de borders. Mijn plan om dus een onderhoudsvrije tuin te creëren met weinig bestrating treft zo dubbel doel. Hoewel klein, draag ik zo toch mijn plantje bij. Ik verminder het aantal stenen en verhoog mijn eigen genot en de zuurstofuitstoot van dit kleine lapje grond.

Als we nu eens met zijn allen zo af en toe, of met enige regelmaat, wat steen ruimen en wat groen toevoegen aan ons eigen kleine domein. Iedereen heeft wel ergens een klein hoekje waar gewoon de natuur haar gang kan gaan. Misschien dat we dan die wereldmacht kunnen laten zien dat samenwerken helemaal zo moeilijk niet is, terwijl we tegelijkertijd de door onszelf gecreëerde betonnen woestijn omtoveren tot een oase. Ergens moeten we toch dat ene zaadje planten dat kan uitgroeien tot een duurzame wereld.

Over zwemmen en zwaartekracht

Albert EinsteinTheoretisch gezien weet ik het wel. Zwaartekracht is een zwakke kracht. Maar wat dat nu precies voorstelt in de praktijk is lastiger. Soms vallen echter wat puzzelstukjes op hun plek ergens waar je ze niet verwacht. Deze keer kwamen ze gewoon voorbij drijven.

Eigenlijk kwam het door een boek. Ik las de biografie die Walter Isaacson schreef over Albert Einstein. Ik heb groot respect voor het verbeeldingsvermogen van Einstein en hoe hij zijn theorieën in zijn hoofd tot leven bracht. Een waanzinnige gave lijkt me dat. Inmiddels wel bekend met zijn levensverhaal vind ik het toch leuk om deze biografie te lezen. Elke biograaf vliegt een verhaal aan vanuit een andere hoek en elke keer kom je dan weer tot nieuwe inzichten.

Met nog verse materie in mijn hoofd gaan we zwemmen, want dat doen we een aantal keer per week. Eenmaal in het water red ik regelmatig wat insecten van de verdrinkingsdood. Bijen, vliegen, wespen, kevers en torren landen allemaal als kamikazepiloten in het water. Waarom doen ze dat toch? Eerst dacht ik nog dat ze in hun poging tot drinken langs de kant van het water getroffen worden door een voor hen grote golf en zo meegenomen worden in het bad.

Maar nu ik er op let zie ik de beestjes gewoon in volle duikvlucht het natte sop kiezen. Het lijkt er niet op dat ze doorhebben dat het hier een bak water betreft en ze pas beseffen dat ze in de problemen zitten wanneer ze spartelend in het water drijven. Als ik ze er dan netjes uitvis en op de kant leg vervolgen ze hun weg weer nadat ze goed zijn opgedroogd. Sommigen landen vrolijk nog een tweede of een derde keer in het water. 

Ik vis een honingbij uit het water en laat haar even tot rust komen op mijn hand. Het mes snijdt aan twee kanten want de bij krijgt zo een nieuwe kans en ik kan haar eens rustig van dichtbij bekijken. 

Ineens schiet me de theorie achter de zwaartekracht te binnen. Als in een visioen lijk ik ineens te begrijpen wat ‘zwakke kracht’ betekent. Ik heb het altijd een vreemde uitdrukking gevonden. Wij ervaren dagelijks zwaartekracht. We kunnen er niet aan ontsnappen, maar toch is het een zwakke kracht. Wat zijn wij dan? Slappelingen?

Maar nu begrijp ik het ineens. Zwaartekracht heeft te maken met gewicht. Hoe groter het gewicht, hoe meer invloed de zwaartekracht erop heeft. Insecten hebben een gewicht dat zowat te verwaarlozen (gewichtloos) is en dus heeft de zwaartekracht er nauwelijks grip op. Ik kan me zo voorstellen dat het voor hen voelt als de gewichtloosheid van een mens in de ruimte, of dan op zijn minst de van het lichtere gevoel op de maan.

Als de insecten in die zin gewichtloos zijn en de zwaartekracht er geen of heel weinig vat op heeft, hebben ze waarschijnlijk geen notie van onder en boven. Dan navigeren ze op een andere manier.

Het helblauwe water van het zwembad heeft dezelfde kleur als de heldere hemel. Dus denken ze bij het zien van al dat blauw waarschijnlijk dat ze in volle vaart naar boven vliegen. En zo plonsen ze in het water. Tenminste dat denk ik.

Door die kleine bij die ik spartelend uit het water haalde snap ik ineens waarom die zwaartekracht nu precies zo zwak is. Het heeft alleen grip op zaken met voldoende gewicht, al dat te licht voor hem is glipt door zijn vingers en lijkt zonder gewicht door de ruimte te zweven.

Ik zie nu levendig voor mij wat zwaartekracht betekent. Ik denk aan die ene wetenschapper met het warrige haar. Aan zijn verbeeldingskracht en mijn bewondering voor zijn ideeën. Heel even heb ik een klein hoekje van de mist die zijn verbeeldingskracht verhuld opgetild en een gedachte experiment mogen ervaren. Zomaar, op een zonnige junidag in het zwembad met een honingbij.

Slakkengang

Sinds ik de trotse eigenaar ben van twee Segrijnslakken heb ik me al bij hoog en laag verwonderd over deze bijzondere wezentjes. Ze zijn nieuwsgierig, helemaal niet sloom en bijzonder grappig om naar te kijken. Wat bedoelt was als een leuke leerzame kijkdoos voor onze neefjes is uitgegroeid tot een fascinatie voor deze dieren.

Mijn verbazing was des te groter toen ik een aantal weken geleden in hun terrarium een hoopje eieren ondergronds zag liggen. Stilzitten doen deze dieren dus allerminst. Ze zijn gegroeid als kool en aan de rand aan hun huis kan ik zien dat ze inmiddels volwassen geworden zijn. Dit bevestigen ze hier nogmaals door zich voort te planten.

Als de eieren na ongeveer twee weken uitkomen zijn, hoe klein ook, de slakjes helemaal compleet. Met huisje en al foerageren ze een weekje of wat ondergronds. Ze eten de eierschaal waar ze uit gekropen zijn op en als ze zich sterk genoeg voelen kruipen ze langzaam naar boven. Bovengronds gaan ze op zoek naar een bron van kalk en naar blaadjes of groente die ze graag eten.

De deksel van het terrarium waar ze in geboren zijn bevat te grote luchtgaten en al snel vind ik hen dan ook aan de buitenkant van het deksel. Meer dan zestig zijn het er. Ik kan ze onmogelijk allemaal houden, maar eenmaal gefascineerd door hen besluit ik er toch een stuk of tien in een andere bak over te zetten. Hun huisjes zijn zeer kwetsbaar nu. Dus eigenlijk kan ik ze niet optillen. Maar voorzichtig lukt het me toch ze om te zetten in een andere bak met smallere luchtopeningen. De rest geef ik terug aan mijn tuin. Onder de struiken laat ik ze vrij zodat ze op een beschutte omgeving een eerlijke kans hebben.

Eentje lijkt het wel leuk te vinden op mijn hand en er eens op ontdekking uit te trekken. Ik besluit het te filmen om de echte slakkengang vast te leggen en om jullie te laten zien hoe schattig deze leuke wezentjes zijn. Ik verwonder me erover dat zo een klein iets, helemaal compleet ter wereld komt en dan ook nog volledig zelfstandig blijkt. Een volwaardig wezen, met alles erop en eraan in een mini verpakking. Een wonder dat normaliter ongezien gewoon in onze achtertuin plaatsvindt.

 

Verkeersopstopping

verkeersopstoppingIk ben blij met de tijd waarin we leven. Alles zit onder ‘een druk op de knop’ en navigatiesystemen, cruise control en automatische geschakelde wagens maken mijn actieradius een stuk groter.

Ons oudste neefje kan zich lang vermaken met het turen naar google maps. Iets dat ik nauwelijks nog doe. Echt kijken naar een kaart. Tenminste als het is om ergens heen te gaan. Oude kaarten en atlassen blijven tot de verbeelding spreken, dus ergens snap ik hem wel.

Maar als ik met de auto op stap ga vertrouw ik toch, daar waar nodig, op het navigatiesysteem. Ik reis, als het niet nodig is, niet in de spits. Niet omdat ik dat vervelend vind, maar het scheelt tijd en brandstof als ik dat niet doe.

Afgelopen week bracht ik Pierre terug naar huis. De ochtend voor vertrek wilde ik nog even naar zee en Pierre wilde mee. Om hem daarna weer terug te brengen was maar een klein stukje om, dus gingen we nog even samen op stap. We hebben kuilen gegraven en tenten gebouwd. En een brug gemaakt van een oude aangespoelde plank. Moe gewerkt en gespeeld togen we richting Willy Zuid voor een hapje en een drankje. 

De batterij eenmaal opgeladen wilde Pierre ook nog graag naar de winkel. Dus stopte we onderweg naar huis ook nog even bij het winkelcentrum en brachten we voor papa en mama aardbeien en krentenbollen mee. Het was een gezellige ochtend en na de lunch vertrok ik naar Gronsveld.

Leiden uit ging prima, wat ook wel eens anders is. En de N11 was ook geen probleem. Maar het was vrijdag én Pinksteren stond voor de deur. Dus toen ik de A12 op reed werd het toch wat drukker. De drukte sloeg al snel om in een spits die duurde tot in Maastricht. Langzaam rijdend, nauwelijks stilstaan. Maar toch, spits. 

Het navigatiesysteem in de auto laat mij ook weten dat het druk is op de weg. ‘Verkeersopstopping voor u’ herhaalt een vriendelijke vrouwelijke stem met enige regelmaat. Ze biedt ook alternatief, maar omdat ik vermoed dat het overal wel druk zal zijn laat ik dat maar voor wat het is.

De meeste opstoppingen doen zich voor bij kruispunten, wat begrijpelijk is. In- en uitvoegend verkeer heeft ruimte nodig en remt de doorstroom af. Maar er doen zich ook regelmatig opstoppingen voor op totaal onlogische punten. Eenmaal door het dode punt blijkt er geen on- of pechgeval langs de kant te staan, zijn er geen vrachtwagens in de buurt en blijft mij de oorzaak van de opstopping onduidelijk.

Op het moment dat de dame in het dashboard van de auto weer ‘verkeersopstopping voor u’ door de wagen laat klinken besef ik mij ineens dat de oorzaak van een dergelijke opstopping natuurlijk ook aan de bestuurder vooraan in de opstopping liggen kan.

Niet zelden kom ik bestuurders tegen die toch met 100, of zelfs minder, de linker baan een behoorlijke tijd bezet houden zonder goede reden. Wanneer het niet druk is op de weg veroorzaken ze slechts een kleine sliert auto’s die de achtervolging in slakkengang toch voortzetten. Slechts een enkeling is dusdanig geïrriteerd dat de rechterbaan als inhaalstrook verkozen wordt. Maar wanneer een dergelijk geval in deze drukte de linkerbaan bezet houdt, dan kan dat natuurlijk wel de opstoppingen ‘zonder reden’ verklaren.

De reis vordert maar langzaam. Den Bosch komt in zicht terwijl ik eigenlijk al onder de rook van Sittard had kunnen zijn. Weer vermeldt de vriendelijke dame dat er zich een verkeersopstopping voor mij voordoet. Ik doe het raam open en er waait een frisse wind door mijn haren. Genietend van het uitzicht bedenk ik mij dat het mooi zou zijn wanneer navigatiesystemen een nieuwe melding in hun bestand op zouden nemen. ‘Verkeersopstopping achter u, verplaats u naar de rechterbaan.’ Met een glimlach op mijn gezicht zet ik de radio nog wat harder en schuifel ik verder huiswaarts.

Drijfzand

DrijfzandNet terug uit het westen ben ik natuurlijk ook weer even aan zee geweest. De zee neemt en de zee geeft. In dit geval neemt hij vooral en dan met name zand. Dat vinden wij niet fijn want dat betekent dat onze kustlijn steeds smaller wordt en dus nemen wij.

Wij nemen het zand terug uit zee en spuiten het op onze kust zodat deze netjes blijft waar hij volgens ons hoort te zijn. Hele stukken strand worden afgezet en er ligt een flinke baggeraar vlak voor de kust. Via dikke stalen pijpen wordt het zand van de baggeraar naar de kust vervoerd en daar wordt het in grote fonteinen weer uitgespuwd. Grote graafmachines verdelen het zand dan netjes en wanneer er weer voldoende zand ligt verplaatsen ze de hele boel een eind verder zodat ze ook daar de kust weer van nieuw zand kunnen voorzien.

De afgezette gebieden worden bijgestaan door grote gele borden met de waarschuwing dit gedeelte van het strand niet te betreden omdat er mogelijk drijfzand zou kunnen zijn. Ik vind het een grappig bord. Het verdrinkende mannetje doet me eerder lachen dan huiveren.

Als ik mijn blik verplaats zie ik op het terrein met mogelijk drijfzand gevaar zeker drie grote gele graafmachines af en aan rijden. Nu is mijn verwarring compleet. Als er hier sprake is van drijfzand, is dat dan speciaal drijfzand? Heeft het zand hier het gemunt op nietsvermoedende strandgasten en laat het medewerkers en zwaar materieel gewoon met rust? In mijn hoofd draait even het script van een thriller en ik besluit een foto te nemen van het, in mijn ogen, vreemde bord.

Ik loop nog even langs de branding en besluit dan terug te gaan naar de boulevard. In het kunstmatig aangelegde duin tussen het strand en de boulevard heeft de gemeente wandelpaden aangelegd en bankjes neergezet. Het ligt er nu al jaren, maar toch ben ik er nog nooit gaan zitten. Op de een of andere manier voelt het een beetje nep. De pollen helm staan er in keurige rijen en de paden zijn verhard. Maar nu er op het strand en in het water vlak voor mijn neus zoveel ongebruikelijke activiteit is besluit ik er toch even te gaan zitten kijken.

Het duurt niet lang of er komen twee oudere Katwijkse dames voorbij. Ze vragen of ze er bij mogen komen zitten. Ik zou niet weten waarom niet. Al snel gaat het over het wederom opspuiten van het strand. Voor mijn gevoel is de vorige keer dat ze dit deden nog niet zo lang geleden. Een dame denkt dat het zeker meer dan 10 jaar geleden is. Ik leg uit dat dit korter moet zijn, omdat toen wij naar Limburg verhuisde de oude situatie er nog was en wij wonen nog geen tien jaar in Limburg. Dat zou kunnen, maar het was wel weer nodig. Nodig of niet, de dames vonden het maar niks. Je krijgt er vies zand van en zand hoort schoon te zijn. De laatste keer was dat ook zo en toen hebben ze het strand een hele zomer gemeden.

Ze gaan het zand natuurlijk niet eerst wassen voordat het op het strand gespoten wordt. En met het baggeren komt gewoon alles mee wat zich op de zeebodem bevindt. Ook algenresten en andere prut wordt zo mee het strand op geslingerd en dat vinden de dames vies. Maar gelukkig zijn ze ook van mening dat het belangrijk is dat iedereen in Katwijk droge voeten houdt. De dames besluiten hun wandeling nog even voort te zetten en ik staar nog even voor me uit. Zometeen ga ik de jongens van school halen. Dan ga ik weer genieten van een paar daagjes oppassen. Maar nu kijk ik nog even uit over het zand en water.

 

 

Luistertip van Paul

De BourgondiërsHet mag geen geheim zijn dat Paul een boekenwurm is. Hij is een wonderaar pur sang en leergierig tot in de puntjes. Breed geïnteresseerd zijn er weinig letterwerkjes die hij zich langs de neus laat gaan. Dus als ik door mijn favoriete boekhandel loop gebeurt het zo af en toe dat ik iets in tweevoud koop. Dit kon ik zeker niet laten na de fantastische lezing van Bart van Loo een tijdje geleden. De man kan zeer boeiend praten over het ontstaan van de Nederlanden en Vlaanderen. Over hoe de Bourgondiërs ons Holland vorm hebben gegeven. Een geschiedenis die niet in de schoolboeken staat.

De Bourgondiërs is een prachtig boek geworden. Maar ook een flinke pil. Het zou kunnen dat de afmeting van dit boek je weerhoudt eraan te beginnen. Gelukkig ploegt Paul behalve velen boeken ook het net regelmatig door op zoek naar pareltjes en komt hij deze week op de proppen met een geweldige podcast. Paul van Loo vertelt uitgebreid over de Bourgondiërs. In tien afleveringen neemt hij je mee terug in de tijd en ontvouwt zich een briljante geschiedenisvertelling. Met veel enthousiasme brengt hij het oerverhaal van den Nederlanden zoals je het nog niet eerder hoorde, in het Vlaams. Volg de link en geniet in het zonnetje, tijdens een wandeling of gewoon op de bank van dit geweldige verhaal!

© 2020 Wonderwerpen

Thema door Anders NorénOmhoog ↑