AuteurPaulJansen72

Nooit meer naar Limburg

Ho mensen. Stop het verre reizen! Ja dat Limburg is veel te ver weg. Ik ken een stadje, vlakbij Arnhem dat minstens zo heuvelachtig is. Al spreken we zelf liever van huchten. En als die stijl zijn, dan is het een stikke hucht. Bekend is natuurlijk de Grebbeberg dat een 7% stijging heeft. Zelf ben ik opgegroeid aan het Paardenveld. Deze hucht is 7,3% Ik ben er vorig jaar zelf enorm onderuit gegaan. Ik reed vanuit huis naar mijn ouders met gladde wegdekcondities. Ik weet dat er helaas al wat doden zijn te betreuren bij het naar beneden gaan icm verkeer van rechts en zo, dus ik weet genoeg. Ik ging dan ook pompend remmend met mijn handbike naar beneden en daar begon me ineens de fiets te glijden op zijn banden. Ik moest halverwege de hucht naar rechts, mijn ouders wonen een straat rechts van Paardenveld. Ik neem een bocht naar links en daarna wijd naar rechts. De handbike/rolstoel-combinatie kantelt en ik smak op de grond. Ik gleed flink wat meters door. Gelukkig voel ik op mijn benen toch al niets en mijn armen ook al minder, dus ik krabbelde snel overeind en hees me terug in de stoel. Ach, dacht ik, ik ben toch al gehandicapt…;- Het plaatje bij de tekst is halverwege het Paardenveld, ter hoogte van mijn ouderlijk huis. Je kijkt naar het meeste steile stuk dat dan nog moet komen. Hieronder een video met een klein plaagstootje naar mijn lieve vrienden in Limburg.

 

Krijg het Rhenenweer

Ik ben zelf compleet content met de titel van deze blog. Nee, ik lig niet krullend op de grond met mijn knuisten in kort cyclische bewegingen. Neen, een voldane grijns.
Eindelijk een bericht van uw verwonderende schrijver uit de hoek Betuwe/Veluwe/Heuvelrug. Er waren wat vervelende emissies in mijn gezondheid, daar ga ik binnenkort over schrijven. Ik ben er weer! En voel me wel zo ongelofelijk fijn. Energie die ik in geen maanden heb gevoeld, zin om te schrijven, te maken, te creëren.
Om te starten ben ik weer naar mijn geboortegrond gereden. Een tocht van nog geen 8 minuten hoor…

Bosuil

Onze tuin wordt druk bezocht door echte bosdieren. Gelukkig slaap ik al paar dagen slecht zodat ik gelijkgestemde nachtbrakers hoor struinen. Naast de rondbanjerende egels werd ik zojuist verblijd met de roep van een vrouwelijke bosuil. Ze zat ergens in de bomen van de tuin haar best te doen om het manvolk op haar aanwezigheid te attenderen. Ze had om aandacht niets te klagen! Ik stak namelijk direct de iPhone uit het raam om haar verwoede poging vast te leggen. Klik/tik op listen in browser…

P.s. Wees gerust, Maike sliep vredig door.

 

 

Betrapt

Wij hebben een geweldige tuin! Lekker groot, diep en na de uitbouw van een complete woon- en slaapkamer nog heel veel tuin over! We hebben een echte privé tuin. Je kan gerust in je nakie rondlopen, niemand die het ziet. We hebben een 2-onder-1 kap en de buren aan de andere kant hebben een vrijstaand huis met enorme tuinen en daarom hebben we van beide kanten geen last. Overal waar je kijkt is het groen. Geen beton maar bomen, zoveel dat het een bostuin is. Daar komen ook bosbeesten op af. Uilen, eekhoorns, spechten en Vlaamse gaaien zijn een kleine greep Maar ook ander lopend spul. En die hebben we zojuist betrapt. Luister maar…..

Wonderwerpgadget..De waterkoker

Wat is dit nu weer? Met deze simpele vraag worden direct 2 dingen uitgelegd. Je kan het internet niet bezoeken of je wordt doodgegooid met gadgets. Alles blinkt, piept en glimt dat een lieve lust is. Maar heb je er echt wat aan? In deze eerste aflevering een gadget dat ik vandaag gekocht heb. De oude was lelijk aan het worden en een nieuwe moest wel meteen aansluiten bij de strakke lijnen van onze nieuwe Krups Nespresso machine. Ik moet eigenlijk de credits aan Maike geven. Zij zag hem en bestelde het direct. En wow, wat is hij mooi, functioneel en functioneel mooi. Superlatieven schieten te kort. 😉 Kijk zelf maar….

Wonderwerpblik op Rhenen 2/3

Ondanks dat ik overtuigd ongelovig ben, doet het klokgelui van een kerktoren in de verte wat met me. Tweede deel van een drieluik over het wonderwerp Rhenen

<Wonderwerpblik op Rhenen 1

 

Wonderwerpblik op Rhenen 1/3

Langzaam, zeer langzaam, edoch gestaag werk ik aan schriftelijke comeback op onze heerlijke verwondersite. Wanneer je deze tekst leest is dat al een toename van enkele duizenden procenten gemeten per woord. Voorwaar een vooruitgang! Het verwonderen gaat gewoon door, dat is sterker dan wat dan ook! Vandaag ben ik met de camera naar mijn Rhenen gegaan en is een lokale verwondering ontstaan. De mooie stad Rhenen aan de Rijn, waar ik geboren en getogen ben! Veel kijkplezier…..

Wonderwerpblik op Rhenen 2>

Operatie stilte


Ho! Stop! Leg de telefoon maar neer. Nee, ik ben het echt hoor. Dus trek alle vermissingsberichten in. Ik leef nog.
Afgelopen weken ben ik heerlijk op vakantie geweest en deze week was als nagenieten gepland. Maar des te wilder is deze week. Afgelopen maandag intake bij plastisch chirurg gehad, die doen als enige chirurg in het ziekenhuis operaties aan handen. Jaja, doe er uw voordeel mee, gratis kennis. En wat blijkt? Ik word morgen al geopereerd! Onder volledige narcose, daar waar plaatselijke verdoving de norm is. Ik heb vaak spasmes of krimp ineen bij pijnscheuten ergens in mijn lijf. Zal ik me toch niet hebben terwijl de chirurg net aan het snijden is? Daarom helemaal plat.

Komende weken geen berichten van mij. Heb paar weken de beschikking over slechts 1 hand. De duwstokken zitten op mijn rolstoel zodat iemand me kan duwen. Zelf kom ik niet ver. Grootste paniek was dat ik niet kon lezen. Beetje lastig om boek vast te houden met 1 hand. Een speurtocht op internet deed me deze oplossing kopen! Gaaf ding toch? Rosalie zag dat het goed was, dus die heb ik binnen. 😂😂😂

Tot snel, hoop ik…

 

De jongen en de gemene heks

Heks roerend in haar kookpotErgens hier niet eens zo gek ver vandaan woonde eens een jongen in een stoel. Het was niet zo maar een stoel! Nee het was een stoel met wielen. Vier wielen had hij. Twee grote wielen achter en voor twee kleine. Laten we het maar rolstoel noemen. De jongen was niet geboren met een rolstoel in zijn luiers. Hij kreeg hem pas toen hij heel oud was. Dat zit zo. De jongen liep eens huppelend in het bos. Vrolijk keek hij naar alle mooie kleuren en hij rook er de lekkerste geuren. Het rook elke dag anders. De ene keer rook hij vers gebakken brood, de andere keer rook hij het hout. De jongen was gelukkig en speelde met heel veel leuke en gezellige kinderen om hem heen. Maar dat duurde maar 41 jaar. Toen verging hem het olijk voortbewegen.

Op een dag werd het koud en guur. De jongen was juist bezig met het afronden van het huppelpad in het grote huppelbos toen hij op een donkere, grauwe plek uitkwam. De bomen stonden zo dicht bij elkaar dat hij het bos niet meer zag. Het was er koud en vochtig. Hij huiverde. Het was er naargeestig. Met het kippenvel op zijn hele lichaam ging het huppelen weldra over in het voorzichtig schrijden over de glibberige paden. Plotseling zag hij een afzichtelijk vrouwtje staan dat gebogen stond over een vuurtje. Ze roerde allerlei vreemde ingrediënten in een grote en grauwe pot. Het rook er zo afschuwelijk vies dat de jongen probeerde zijn neus dicht te knijpen omdat zijn maag onwel werd. De oude heks prevelde vreemde woorden: diabetes, type 1, pijn, koud, rolstoel, ziektes, bloed in je ogen, pathie en neuro. De jongen had nog nooit van deze woorden gehoord en wist genoeg.  Voorzichtig sluipend probeerde hij ongezien uit het deprimerende bomenbos weg te sluipen. Hij tilde voetje voor voetje op en vermeed de takken opdat het afstotelijke wicht hem niet op zou merken. Zijn voeten werden steeds zwaarder en steeds warmer. Ze leken wel in de kookpot te hangen, zo warm werden ze. Hij begon te vallen, kreeg een droge mond van de angst en hij zag rare en enge beelden voor zich. 

De gemene heks draaide zich om op de as van haar laarzen en raaskalde onmenselijke geluiden. Hoog en schril stiet zij een afschuwelijke lach het bos in. De jongen probeerde te rennen met alle kracht die hij in zich had maar bleef op zijn plaats bevroren staan. Hij ging geen meter vooruit. Voordat hij met zijn ogen kon knipperen, stond het boosaardige wicht voor hem. “Zo jongeman, wat doe jij hier in het donkere woud?”, krijste het wicht uit. “Jij hoort hier niet te komen” zei de heks. “Jij bent nog jong met een heel leven voor je. Was je nieuwsgierig?” Bang keek de jongen op terwijl hij zijn benen voelde wankelen. Het vrouwmens keek hem onderzoekend aan en lachte zo hard zodat de jongen de stinkende adem rook. “Eigenlijk ben je nog veel te jong”, zei ze niet onvriendelijk. “Maar je hebt geluk! Jij zoekt zingeving, kennis en avonturen. Dat voel ik. Daarom heb ik een geschenk voor je.” De heks sleepte de jongen naar de kolkende kookpot en liet hem het brouwsel zien. “Ik zal je een plezier doen. Ik ga je genoeg tijd geven om over je leuke leven na te denken”. Ze roerde met een lange lepel in de pot. Proefde eens van het brouwsel en knikte goedkeurend. Ze deed haar ogen dicht, staarde naar de volle maan, en zei: “Bij Orion, Leonis, Draconis en Ophiuchi. Maak deze jongen ziek, doodziek”. De jongen zat ineens in een rolstoel en had injectiepennen in zijn hand. De heks knikte tevreden naar haar werk en stelde daarmee haar zieke doelstelling voor deze maand zeker. “En nu wegwezen jij!”, schreeuwde het magere addergebroed. De jongen rolde zo hard als hij kon het enge bos uit en na lang zoeken kwam hij thuis.

Het leven van de jongen werd anders dan hij ooit had meegemaakt. Hij dacht nog vaak terug aan de vreselijke ontmoeting met het parvenu uit het donkere woud. Gelukkig had de jongen een lieve vrouw die goed voor hem zorgde. Wat zou hij zonder haar moeten doen? Gelukkig was de vrouw van de jongen net zo blij met de jongen als voor de tovenarij. De heks had broddelwerk geleverd. De jongen werd, ondanks zijn betovering, niet ongelukkig en vond het leven steeds leuker en aangenamer. Hij speelde met zijn vriendjes en maakt lol voor twee. Toch miste hij een speelmaatje die ook betoverd was. “Dat zou makkelijk zijn”, sprak de jongen op een dag. “Ik heb in alle hoeken van het land gezocht en de kinderen die ik ontmoet zijn wel betoverd maar bij hen was de vloek van de heks wel goed uitgevoerd. Deze kinderen wilden niet meer spelen en waren altijd verdrietig. De jongen dacht bij zich zelf dat hij daar niet blij van werd. Na een lange periode zoeken gaf hij de zoektocht op. “Ik vind nooit meer iemand die en betoverd is en ook zo vrolijk is als ik ben.”, zei de jongen met zucht.

Op een dag diende zich een meisje aan die net als de jongen altijd positief en, ondanks haar zware betovering, gelukkig is. Het meisje schreef wat in zijn toverboek. De jongen werd blij en enthousiast. Haar vrolijkheid was precies als die van hem! Samen gingen ze heel vaak dingen schrijven in elkaars toverboek en maakten elkaar blij. En omdat ze samen betoverd waren schepte dat een mooie band.

Zoals in elk sprookje loopt het altijd goed af, dus daar is hij: ze leefden nog betoverd maar gelukkig verder.

Smartdrive

Mijn ziekte staat nooit stil, het is continu in beweging. De ene keer heb je een dag dat best te doen is, andere keer is het bij het opstaan al mis. Ook de intensiteit van de pijn is continu in beweging. Dat gaat meestal maar 1 kant op, de verkeerde helaas. Maar ik ben geen treurpiet dus ga ik op zoek naar oplossingen. Naast de benen zijn de armen in opkomst qua pijn en overlast. De kracht neemt af en daardoor ontstaat pijn door overbelasting. Dat is niet de bedoeling. Ik wil leven, avonturen beleven, ontdekken en verwonderen. Omdat ik in een rolstoel zit zijn 2 sterke armen een must. Indien ze dat niet zijn moet je op zoek gaan naar een oplossing. En die heb ik nu! Gisteren ontving ik mijn smartdrive. Wat een uitvinding! Wat een gemak! Wat een oplossing! Het is een motor die je achterop je rolstoel aanbrengt, de bediening er van geschiedt met een horloge-achtige controller. 2 tikken met je horlogearm en de smartdrive gaat je voortduwen naar de door jezelf ingestelde maximale snelheid. Wederom 2 keer tikken en de motor gaat uit. Ja maar, ik mis iets….Ja klopt! Wanneer je op stap bent in een museum, in het centrum of tijdens een wandeling is de maximumsnelheid te hoog. Door na het aanzetten met 2 tikken 1 maal te tikken neemt hij de snelheid aan van dat moment. Gaaf toch? Bijgaande een filmpje net na installatie. Inmiddels heb ik alles al beter ingesteld en gaat het minder stuntelig dan op het filmpje. Deze oplossing geeft weer een stukje kwaliteit van leven terug. Zelf rollen wanneer het kan en met hulp wanneer het moet. Echt smart!

 

© 2019 Wonderwerpen

Thema door Anders NorénOmhoog ↑