Pauze



Ik kan me zo voorstellen dat jullie denken wat is er met WonderWerpen aan de hand?Wordt er hier niet meer gewonderd? Is er iets gebeurd, toetsenbord kapot of is de Apple nu toch eindelijk van de boom gevallen?

Niets is minder waar. Het wonderen stopt niet,  sterker nog het gaat steeds verder. Afgelopen week ben ik met Hugo samen voor het eerst in jaren op vakantie gegaan. Een paar weken geleden begon het te broeden. Wat als we weer eens ergens heen gaan? En dan niet voor een uurtje of een middag, of apart. Maar samen, naar de zon. Niet te ver,  maar wel lekker vliegen voor het gemak.

Mijn eigen mobiliteit is onder andere een tijdje de reden geweest dat we dat niet zo aan durfden. Hugo’s gezondheid staat het niet toe voor mij te ‘zorgen’ en daarnaast wil ik graag zelfstandig zijn.

De WMO in de gemeente waarin ik woon bied hierin geen soelaas voor mij. De in eerste instantie verschafte rolstoel bleek niet bruikbaar voor mij. Veel te zwaar en veel te log. Binnen, in een museum bijvoorbeeld, ging dat nog wel. Maar buiten was het niet te doen. Het voelde voor mij alsof ik een traktor probeerde voort te duwen.

Op mijn vraag aan de gemeente voor een alternatief werd negatief gereageerd. Daardoor laat ik mij natuurlijk niet uit het veld slaan en ik ben op zoek gegaan naar een, voor mij geschikte oplossing. Maatwerk noemen ze dat…

Uiteindelijk kwam ik een klein elektrisch scootertje tegen van het merk Atto. ‘Movinglife’ leek mij op het lijf geschreven. Degelijk apparaat, gemakkelijk inklapbaar, niet te zwaar, goede actieradius en als klap op de vuurpijl…. hij mag in het vliegtuig.

En hoewel de discussie met de gemeente hierover nog niet ten einde is hebben wij toch besloten ons levensgeluk niet te laten afhangen van deze bureaucratie. Na een proefritje en wat financieel geschraap staan we dan vrijdagochtend vroeg eindelijk weer eens met tickets en scootmobiel op het vliegveld te wachten op ons ritje naar de zon.

Tenerife is de bestemming. Vulkanisch, allebei nog nooit geweest, een lekker temperatuurtje en een mooi hotel. Wat wil een mens nog meer? Een klein huurautootje en wat goed gemoed en de reis kan van start.

Na een heerlijke rustige vlucht met tussenstop in Las Palmas, landen we na 4,5 uur op Tenerife. De zon schijnt, er staat een zwoel windje en op weg naar het hotel verwonder ik mij al over het prachtige landschap. Palmbomen, cactussen en vetplanten zo ver je kijken kunt. En steen, heel veel steen.

Het hotel is geweldig. Vriendelijke mensen, heerlijke zwembaden en een hele mooie kamer. Elke dag maken we een tripje ergens in de ochtend of vroege middag, om daarna lekker aan het zwembad te vertoeven. En ’s avonds een rondje door het dorp als afzakkertje.

We hebben prachtige dingen gezien. Natuurlijk El Teide, de vulkaan die het eiland vormt. De eerste dag rijden we omhoog, langs de zuidkant. Wat een prachtige route is en waar voldoende plekken zijn gecreëerd om te stoppen en even rustig rond te kijken. Vroeger zou dat een plek zijn geweest waar we de auto achter lieten om vervolgens een lekkere wandeling te maken. Maar nu nemen we genoegen met het rustig zitten langs de wegkant kijkend naar alle mooie dingen om ons heen.

Omdat ik in het hotel mijn scooter gebruik, hou ik mijn ‘stappen’ over om hier en daar wat rond te scharrelen op plekken die niet geschikt zijn voor welke scooter of rolstoel dan ook.

Zo geraken we ergens halverwege de week verzeild op een echt hippie strandje in een kleine baai tussen ergens en nergens. Mensen staan rondom de baai gewoon te kamperen met hun tentje of camper en er heerst een hele gemoedelijke sfeer.  Hugo heeft wat in zee gezwommen en ik heb voornamelijk foto’s gemaakt en wat rond gekeken.

Na de zuidkant van El Teide gezien te hebben zijn we ook nieuwsgierig geworden naar die andere helft. En dus besluiten we de de snelweg naar het noorden te nemen om dan te proberen of we de bergpas van noord naar zuid kunnen nemen. Tussendoor stoppen we nog even bij het vliegveld aan de noordkant waar in de jaren zeventig een KLM vliegtuig in dichte mist en door een communicatiefout op een PANAM toestel klapte. De grootste luchtvaartblunder aller tijden.

Daar waar de zuidkant een woestijnlandschap vertoonde zijn we verrast door het groene noorden. Een flink naaldbomen bos ontvouwt zich voor ons en als we de boomgrens aan de bovenkant naderen wisselen verschillende fascinerende lavavelden elkaar af. Steenformaties met vormen en kleuren van een buitenaardse schoonheid.

Aan de top gekomen worden we daarnaast ook nog verrast door een enorme sterrenwacht. We rijden ernaar toe, maar helaas is deze alleen op afspraak te bezoeken. Het levert wel wat mooie plaatjes op en pauzeren er even om vervolgens het laatste stukje pas aan de noordkant te verruilen voor de afdaling aan de zuidkant. Toegegeven, dat was een lange trip en we ploffen beiden moe, maar heel voldaan aan het einde van de dag lekker aan het zwembad.

Daar komt mijn nieuwe wonderen tot leven. Sinds kort teken ik weer. Ik doe dat met zoveel plezier dat ik het niet kon laten om een kleine schetsblok en wat teken en schilder spul in mijn rugzak te proppen. Dan maar een shirtje minder… ‘die was ik daar wel’, heb ik in het koude Nederland gedacht. En dat heb ik heel goed gedacht. Want die week teken ik niet alleen aan het zwembad, maar ook onderweg. Aan een afgelegen kiezel strandje dat we weten te bereiken bijvoorbeeld. Zittend in de schaduw van een enorme brok lava.

We hebben een heerlijke vakantie samen en soms ook een beetje apart. De scooter gebruik ik vooral in het hotel, omdat dit zo groot is dat het lopen mij daar lastig afgaat en op onze wandelingen door het dorp. Dat zijn best pittige wandelingen. Flink omhoog of omlaag. Op- en afstapjes of scheve stoepen nemend verbaas en verwonder ik mij over die kleine krachtpatser die mij overal brengt. Zelfs wanneer het flink omhoog gaat en de ondergrond nogal glad blijkt laat hij ons niet in de steek.

Tenerife is een geweldig eiland. Prachtige landschappen, bergdorpjes die uit een sprookje lijken te komen en verlaten plekken van onbeschrijfelijke schoonheid. Tien jaar na onze huwelijksreis doen we deze voor ons gevoel hier nog eens dunnetjes over. Op een vulkaan, zoals de plek waar we elkaar ontmoette (IJsland), met een lekker zonnetje, zoals onze eerste huwelijksreis (Kreta), en met genoeg mobiliteit en zelfstandigheid om echt te kunnen zeggen dat we weer hebben genoten met volle teugen!

6 Reacties

  1. Virginie Royen

    10 februari 2020 op 20:10

    Het is nooit te laat om te genieten. En wát fijn om jullie 10 jaar samen zo te waarderen. 💋

  2. Ik krijg zin om op vakantie te gaan als ik dit lees. Ik heb het geluk dat ik al enkele foto’s van je gezien heb. Echt prachtig, zo anders dan hier, zelfs de kleuren van de lucht zijn anders . Ik kan me je inspiratie voor tekenen en schilderen goed voorstellen. Maar ik vind je foto’s minstens zo bijzonder. Wat grappig hoe je het vulkaanlandschap hebt beschreven, buitenaards. Dat is de spijker op zijn kop slaan. Ik heb het vaak gezien in Italië maar het er nooit een treffend woord voor kunnen vinden, tot nu dan.

  3. Patricia Theuns

    14 februari 2020 op 15:04

    Erg onder de indruk van je reisverslag. Je hebt je niet tegen laten houden door je handicap. Een opsteker!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2020 Wonderwerpen

Thema door Anders NorénOmhoog ↑