Oppassen

Zeemeeuwen

Het is al weer een paar dagen geleden dat ik me opnieuw klaarmaak voor een rondje westen. Donderdag en vrijdag oppassen op de jongens en zaterdag gezellig naar het museum. Voor mij ook een nieuwe ervaring omdat ik eindelijk toch besloten heb een inklapbare scootmobiel aan te schaffen die dit soort uitstapjes weer mogelijk maakt voor mij. Met de groene kaart op zak en in mijn kofferbak een paar opgevouwen extra benen rij ik goedgemutst die voor mij zo bekende weg.

Het is heerlijk weer en ik ben vastbesloten ook de zee een dezer dagen nog even op te zoeken. Donderdag haal ik vlak na aankomst de jongens van hun nieuwe school. Gelukkig zit er navigatie op mijn nieuwe klokje zodat ik met de fiets zonder zoekwerk de school weet te vinden. Eerst zie ik Tjores naar buiten stuiven en even later vind ik ook Corné. Samen fietsen we gezellig naar huis, waar we sap en koek nemen en als gewoonlijk aan een spelletje beginnen. Pierre voegt zich wat later ook bij ons.

Het is een gezellige middag en een fijne avond. Op vrijdag is iedereen de deur uit. De jongens naar school en hun lieve ouders naar hun werk. Het weer is hemels en ik hoef dan ook niet lang te denken over wat ik met mijn tijd zal doen. Eenmaal aan zee gekomen blijk ik niet de enige te zijn. Behalve wat mensen die van hun vrije vrijdag genieten en wat honden zijn er opvallend veel vogels op het strand. Jonge meeuwen die hun vleugels uitslaan en hun bruine verenkleed langzaamaan verruilen voor dezelfde wit-grijs-zwarte jas die hun ouders dragen. Kraaien die op het natte zand van laagtij zoeken naar een gemakkelijk maaltje en drieteenstrandlopers die als altijd nerveus op en neer lopen langs de vloedlijn. Die kleine snelle vogeltjes zijn altijd lastig te vangen met mijn camera. Ik probeer het toch nog maar eens, maar plots valt mijn oog op een stel meeuwen. Een volwassen exemplaar houdt, zo lijkt het, een oogje in het zeil zodat het puberexemplaar zonder al te veel zorgen zijn foerageerskills kan trainen in een van de vele strandmeertjes die het laagtij heeft achtergelaten.

Ik denk aan het boek dat ik aan het lezen ben over dierengedrag en hoe dat flinke overlap vertoont met onze eigen gedragingen. Hoe ook wij deel uitmaken van datzelfde dierenrijk, ook als we dat soms een beetje vergeten. Ik herken het gedrag van de volwassen meeuw, die van een afstandje kijkt om ervoor te zorgen dat er niet iets dramatisch mis gaat, maar ook niet meteen in wil grijpen bij elk foutje dat de jongeling maakt. En ik herken de ontdekkingstocht die de jongeling onbezorgd maakt terwijl hij weet dat hij vertrouwen kan op de volwassene. Ik maak er een paar foto’s van en wanneer de jongeling besluit het verder op te zoeken en zijn vleugels uit slaat om het sop te verruilen voor het hemelsblauw, bedenk ik me dat ook de jongens langzaamaan hun vleugels uitslaan. Hun kinderkleed verruilend voor dat van een puber, naar de grote school gaan en huiswerk maken. Grotere vragen stellen en anders leren denken. Dat ik heel trots en dankbaar ben dat ik daar, zo af en toe, een klein beetje deel van uit mag maken. Morgen gaan we samen naar het museum, maar nu geniet ik nog even van mijn zee…

 

8 thoughts on “Oppassen

    1. Hey Mindy,
      Bedankt voor je lieve reactie. Ja, mijn extra benen zijn erg fijn. Ik heb zonder nadenken over het nemen aantal stappen kunnen genieten van een dag in het museum! En het was inderdaad weer heel fijn om in het westen te zijn 😊

  1. …maar dat wij anders dan in het dierenrijk…voor altíjd stilletjes van een afstandje naar onze kinderen blijven kijken of dat wel goed gaat, al hebben ze hun vleugels allang uitgeslagen en zijn ze allang volwassen geworden…

    Mooi verhaal!

  2. Toen ik zelf bij de zee woonde in het mooie Den Haag, had ik altijd heimwee naar de Limburgse bossen. Zelden ging ik naar de zee in de 15 jaar dat ik daar leefde. Pas toen ik moeder werd en ik mijn kind, vol plezier met zand, water en schelpen, zag spelen, ging ik de zee waarderen. Zelfs de meeuwen die onze frietjes pikten terwijl we zaten te eten en ons zondags heel voeg wakker maakten met hun gekrijs en geloop op ons dak, mis ik nu.
    Dank je voor je verhaal, leuk om mijn herinneringen terug te vinden .

    1. Dank je wel Maril voor de bijzondere toevoeging aan mijn verhaal! Ik mis het gekrijs en geloop op ons dak ook wel eens. En dat ze hele ijsjes stalen, nam ik maar op de koop toe. Gelukkig mag ik er nog met enige regelmaat zijn en dan kan ik een bezoek aan die grote plas toch echt niet weerstaan. 😊

  3. Het filmpje van Paul en zijn meisje is weer fijn om te zien. Ook goed om een inkijkje te hebben in het leven vanuit een rolstoel. Ik realiseer me niet genoeg hoe anders alles dan is en ook hoeveel gewoon wel kan. Helaas de vakantievideo werkt maar voor de helft. Ineens op het strand ,toen Paul zei dat hij moest huilen, was de video stop en ging over op een eerder video van het koken. Ik hoop dat de vakantie fijn was, het zag er heel mooi uit daar. Ik verheug me al op het volgende filmpje.

    1. Dank voor je lieve reactie en de attentie op het niet goed lopen van het filmpje. Ik heb er meteen even naar gekeken maar ik kan de hele video gewoon draaien zoals hij hoort. Misschien gewoon een hick-up in het systeem. Probeer het gewoon nog een keer, het is zeker de moeite waard!😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *