verkeersopstoppingIk ben blij met de tijd waarin we leven. Alles zit onder ‘een druk op de knop’ en navigatiesystemen, cruise control en automatische geschakelde wagens maken mijn actieradius een stuk groter.

Ons oudste neefje kan zich lang vermaken met het turen naar google maps. Iets dat ik nauwelijks nog doe. Echt kijken naar een kaart. Tenminste als het is om ergens heen te gaan. Oude kaarten en atlassen blijven tot de verbeelding spreken, dus ergens snap ik hem wel.

Maar als ik met de auto op stap ga vertrouw ik toch, daar waar nodig, op het navigatiesysteem. Ik reis, als het niet nodig is, niet in de spits. Niet omdat ik dat vervelend vind, maar het scheelt tijd en brandstof als ik dat niet doe.

Afgelopen week bracht ik Pierre terug naar huis. De ochtend voor vertrek wilde ik nog even naar zee en Pierre wilde mee. Om hem daarna weer terug te brengen was maar een klein stukje om, dus gingen we nog even samen op stap. We hebben kuilen gegraven en tenten gebouwd. En een brug gemaakt van een oude aangespoelde plank. Moe gewerkt en gespeeld togen we richting Willy Zuid voor een hapje en een drankje. 

De batterij eenmaal opgeladen wilde Pierre ook nog graag naar de winkel. Dus stopte we onderweg naar huis ook nog even bij het winkelcentrum en brachten we voor papa en mama aardbeien en krentenbollen mee. Het was een gezellige ochtend en na de lunch vertrok ik naar Gronsveld.

Leiden uit ging prima, wat ook wel eens anders is. En de N11 was ook geen probleem. Maar het was vrijdag én Pinksteren stond voor de deur. Dus toen ik de A12 op reed werd het toch wat drukker. De drukte sloeg al snel om in een spits die duurde tot in Maastricht. Langzaam rijdend, nauwelijks stilstaan. Maar toch, spits. 

Het navigatiesysteem in de auto laat mij ook weten dat het druk is op de weg. ‘Verkeersopstopping voor u’ herhaalt een vriendelijke vrouwelijke stem met enige regelmaat. Ze biedt ook alternatief, maar omdat ik vermoed dat het overal wel druk zal zijn laat ik dat maar voor wat het is.

De meeste opstoppingen doen zich voor bij kruispunten, wat begrijpelijk is. In- en uitvoegend verkeer heeft ruimte nodig en remt de doorstroom af. Maar er doen zich ook regelmatig opstoppingen voor op totaal onlogische punten. Eenmaal door het dode punt blijkt er geen on- of pechgeval langs de kant te staan, zijn er geen vrachtwagens in de buurt en blijft mij de oorzaak van de opstopping onduidelijk.

Op het moment dat de dame in het dashboard van de auto weer ‘verkeersopstopping voor u’ door de wagen laat klinken besef ik mij ineens dat de oorzaak van een dergelijke opstopping natuurlijk ook aan de bestuurder vooraan in de opstopping liggen kan.

Niet zelden kom ik bestuurders tegen die toch met 100, of zelfs minder, de linker baan een behoorlijke tijd bezet houden zonder goede reden. Wanneer het niet druk is op de weg veroorzaken ze slechts een kleine sliert auto’s die de achtervolging in slakkengang toch voortzetten. Slechts een enkeling is dusdanig geïrriteerd dat de rechterbaan als inhaalstrook verkozen wordt. Maar wanneer een dergelijk geval in deze drukte de linkerbaan bezet houdt, dan kan dat natuurlijk wel de opstoppingen ‘zonder reden’ verklaren.

De reis vordert maar langzaam. Den Bosch komt in zicht terwijl ik eigenlijk al onder de rook van Sittard had kunnen zijn. Weer vermeldt de vriendelijke dame dat er zich een verkeersopstopping voor mij voordoet. Ik doe het raam open en er waait een frisse wind door mijn haren. Genietend van het uitzicht bedenk ik mij dat het mooi zou zijn wanneer navigatiesystemen een nieuwe melding in hun bestand op zouden nemen. ‘Verkeersopstopping achter u, verplaats u naar de rechterbaan.’ Met een glimlach op mijn gezicht zet ik de radio nog wat harder en schuifel ik verder huiswaarts.