Drijfzand

DrijfzandNet terug uit het westen ben ik natuurlijk ook weer even aan zee geweest. De zee neemt en de zee geeft. In dit geval neemt hij vooral en dan met name zand. Dat vinden wij niet fijn want dat betekent dat onze kustlijn steeds smaller wordt en dus nemen wij.

Wij nemen het zand terug uit zee en spuiten het op onze kust zodat deze netjes blijft waar hij volgens ons hoort te zijn. Hele stukken strand worden afgezet en er ligt een flinke baggeraar vlak voor de kust. Via dikke stalen pijpen wordt het zand van de baggeraar naar de kust vervoerd en daar wordt het in grote fonteinen weer uitgespuwd. Grote graafmachines verdelen het zand dan netjes en wanneer er weer voldoende zand ligt verplaatsen ze de hele boel een eind verder zodat ze ook daar de kust weer van nieuw zand kunnen voorzien.

De afgezette gebieden worden bijgestaan door grote gele borden met de waarschuwing dit gedeelte van het strand niet te betreden omdat er mogelijk drijfzand zou kunnen zijn. Ik vind het een grappig bord. Het verdrinkende mannetje doet me eerder lachen dan huiveren.

Als ik mijn blik verplaats zie ik op het terrein met mogelijk drijfzand gevaar zeker drie grote gele graafmachines af en aan rijden. Nu is mijn verwarring compleet. Als er hier sprake is van drijfzand, is dat dan speciaal drijfzand? Heeft het zand hier het gemunt op nietsvermoedende strandgasten en laat het medewerkers en zwaar materieel gewoon met rust? In mijn hoofd draait even het script van een thriller en ik besluit een foto te nemen van het, in mijn ogen, vreemde bord.

Ik loop nog even langs de branding en besluit dan terug te gaan naar de boulevard. In het kunstmatig aangelegde duin tussen het strand en de boulevard heeft de gemeente wandelpaden aangelegd en bankjes neergezet. Het ligt er nu al jaren, maar toch ben ik er nog nooit gaan zitten. Op de een of andere manier voelt het een beetje nep. De pollen helm staan er in keurige rijen en de paden zijn verhard. Maar nu er op het strand en in het water vlak voor mijn neus zoveel ongebruikelijke activiteit is besluit ik er toch even te gaan zitten kijken.

Het duurt niet lang of er komen twee oudere Katwijkse dames voorbij. Ze vragen of ze er bij mogen komen zitten. Ik zou niet weten waarom niet. Al snel gaat het over het wederom opspuiten van het strand. Voor mijn gevoel is de vorige keer dat ze dit deden nog niet zo lang geleden. Een dame denkt dat het zeker meer dan 10 jaar geleden is. Ik leg uit dat dit korter moet zijn, omdat toen wij naar Limburg verhuisde de oude situatie er nog was en wij wonen nog geen tien jaar in Limburg. Dat zou kunnen, maar het was wel weer nodig. Nodig of niet, de dames vonden het maar niks. Je krijgt er vies zand van en zand hoort schoon te zijn. De laatste keer was dat ook zo en toen hebben ze het strand een hele zomer gemeden.

Ze gaan het zand natuurlijk niet eerst wassen voordat het op het strand gespoten wordt. En met het baggeren komt gewoon alles mee wat zich op de zeebodem bevindt. Ook algenresten en andere prut wordt zo mee het strand op geslingerd en dat vinden de dames vies. Maar gelukkig zijn ze ook van mening dat het belangrijk is dat iedereen in Katwijk droge voeten houdt. De dames besluiten hun wandeling nog even voort te zetten en ik staar nog even voor me uit. Zometeen ga ik de jongens van school halen. Dan ga ik weer genieten van een paar daagjes oppassen. Maar nu kijk ik nog even uit over het zand en water.

 

 

2 Reacties

  1. klinkt als een heerlijke dag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2019 Wonderwerpen

Thema door Anders NorénOmhoog ↑