Monsieur l’Escargot

Monsieur l'Escargot
Het is al een paar weken geleden. Mooi weer en ik heb zin om de tuin weer aan te pakken. Dat  klinkt allemaal heel ambitieus, maar tuinieren is wel wat anders geworden dan voordat ik ziek werd. Toen kon ik me niet voorstellen wat voor mij nu normaal is. Ik had groene vingers en een moestuin. De hele zomer aten we vers van het land en dat vond ik heerlijk.

Nu kan ik dat niet meer. Moestuinieren is heel hard werken. Mijn hoofd wil het wel, maar mijn lijf niet meer. Dus zocht ik naar iets anders. Hoe zou ik kunnen genieten van mijn tuin en mijn groene vingers zonder dat ik mijn lijf daarbij te serieus belast? In mijn hoofd ontstond een tuin met weinig onderhoud en veel plezier. Maar hoe ik dat voor elkaar zou krijgen wist ik nog niet helemaal.

Het project is nog niet afgerond, maar begint wel gave vormen aan te nemen. De borders heb ik aangeplant met kruiden en bodembedekkers. Veel bloemen, inheemse planten en waar mogelijk een mooie habitat voor kleine dieren en insecten.De verschillende insectenhotels tegen de muur van de garage worden druk bezocht en als ik onkruid wied zie ik de bodem krioelen met klein grut.

Madame et Monsieur l’Escargot

Ik tuinier zittend overigens. Half zittend en half kruipend door mijn tuin lukt het me om deze in verschillende etappes netjes bij te houden. Zo nu en dan moet ik opstaan om mijn emmer te legen in de kliko. Waar ik tot mijn verrassing, een paar weken geleden, twee slakken in ontdekte. Naar alle waarschijnlijkheid zijn ze onbedoeld in mijn emmer terecht gekomen en heb ik ze met een heleboel groen zo in de vuilbak gegooid.

Een van hen heeft de val moeten bekopen met een breuk in zijn huis. De ander is wat kleiner maar verder nog wel heel. Ik besef me dat als ik ze daar laat waar ze nu zijn ze het niet zullen overleven. Zelfstandig kunnen ze de bak niet verlaten en hun lot ligt of in de grote vuilwagen of in deze veel te hete ton. Want in de zomer is de kliko een te warme plek voor de slak.

Door de beschadiging aan zijn huis zal de grootste van de twee het sowieso moeilijk hebben. Hij is een extra gemakkelijke prooi voor egels of vogels. Dus ik besluit ze te bevrijden uit hun tijdelijke gevangenis en ze in ieder geval een poosje bij me te houden zodat ze aan kunnen sterken en hun huis kunnen repareren.

Terwijl ik ze van de binnenkant van de vuilbak haal valt me op dat het geen gewone tuinslakken zijn, maar jonge wijngaardslakken. Door de kalkrijke grond in het zuiden komen ze hier voor. Je ziet ze regelmatig in de buurt van het bos. Maar ik had er nooit eerder een in mijn tuin. En nu had ik er zelfs twee! En dan te bedenken dat ik ze ook nog bijna weggegooid had.

Monsieur l'Escargot
Monsieur l’Escargot

Voorlopig blijven ze bij mij. Ik kan ze aan de jongens laten zien en ervoor zorgen dat ze groot en sterk worden. Ik besluit op te zoeken wat ze nodig hebben en bestel een klein terrarium waar ik ze in houden kan. Ik geef ze aarde, komkommer, sla en wat groen uit mijn tuin. Het geheel houd ik vochtig met mijn plantenspuit en ik bestudeer nieuwsgierig hun activiteiten.

Ze groeien als kool en het zijn grappige en nieuwsgierige wezentjes. Wanneer ik de deksel van de bak haal komen ze aansnellen, in hun eigen slakkentempo. Ze zijn niet bang en kruipen zo op mijn hand. Ook de jongens vinden ze leuk en bekijken wat ze allemaal doen en eten.

Ik besef me dat ik maar heel weinig weet van de slak. Ze zijn sneller dan ik gedacht had en ze groeien in een gestaag tempo. Eerst denk ik dat ik het mij inbeeld, maar als ik dan de foto die ik eerder nam naast die van nu leg zie ik dat ze het inderdaad best naar hun zin lijken te hebben in hun nieuwe omgeving.

Ik leer dat slakken voornamelijk nachtactief zijn omdat dat het koelste deel van het etmaal is. Om hun huis stevig te laten groeien voeg ik wat mergel toe aan de aarde in hun bak. Het werkt, de breuk is bijna niet meer te zien en hun huisjes voelen nu stevig en degelijk.

Eigenlijk was mijn plan om ze na het bezoek van de jongens weer vrij te laten. Maar ze zijn nog niet volgroeid en nog steeds een gemakkelijke prooi voor de vele vogels in mijn tuin. Die moeten ook eten, dat snap ik wel. Maar nu ik al een aantal weken voor deze twee vreemdelingen zorg merk ik dat ik aan ze gehecht ben. Dus besluit ik ze nog een tijdje te houden. In ieder geval tot ze volgroeid zijn en met hun huizen hard en ondoordringbaar. Dan hebben ze een eerlijke kans. Madame et Monsieur l’Escargot.

6 thoughts on “Monsieur l’Escargot

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *