Zeester

zeester

Afgelopen vrijdag begint wat druilerig hier in het Limburgse land. Wanneer ik westwaarts rij ontmoet ik ergens in de buurt van Eindhoven een flinke mistbank, maar tegen de tijd dat ik het Brabantse land weer bijna verlaat is de hemel blauwer dan blauw.

Ik kijk uit naar mijn weekendje westen. Lekker met de mannen naar het theater, een leuke verjaardag en een concert, wat zou ik nog meer willen?
Naar het strand natuurlijk! De fout geen camera mee te nemen maak ik niet meer. Ook al verwacht ik bij vertrek hem niet nodig te zullen hebben omdat het weer zich weinig fotogeniek toont.

De mist onderweg doet mijn verwachting nog wat verder dalen, maar wanneer de zon doorbreekt kan ik mijn lol niet meer op. Ik ben ruim op tijd vertrokken. Twee van de drie mannen heb ik beloofd van school te halen. Ik kan ze moeilijk laten wachten, dus heb ik me voorgenomen vroeg van huis te gaan. Als ik tijd over heb kan ik nog even naar zee en anders ben ik in ieder geval op tijd op school.

Geluk is aan mijn kant want het rijdt lekker door en voor ik het weet draai ik de N11 al weer op. Heerlijk, ik kan nog even mijn geliefde zee gaan begroeten. Op de een of andere manier wil ik altijd even aan de vloedlijn staan. De zilte lucht door mijn longen laten razen en het zand over mijn huid laten schuren.

Eenmaal uit de auto is het weer voortreffelijk. Er hang hier wel een wolkenpak, maar de wind is nauwelijks aanwezig en dat maakt de korte wandeling naar zee aangenaam.

Van een flinke afstand kan ik zien dat het laagtij is en dat het terugtrekkende water heel wat heeft achter gelaten op het nu brede strand. Dichterbij gekomen ontwaar ik gelukkig weinig troep. Er ligt voornamelijk veel drijfhout en wier. Scheermesjes en andere schelpen zijn hier ook altijd royaal vertegenwoordigd. Maar mijn oog valt vrijwel meteen op een enorm assortiment grote zeesterren die zich feestelijk tussen al het ander materiaal hebben gedrapeerd.

Ik hoor mensen om mij heen ook verbaasd zijn over deze bijzondere aanspoelsels. Jammer, ze leven niet meer. Waarschijnlijk spoelen ze massaal aan door een bepaalde windrichting die hen meevoert richting kust. Ze zien er niet ziek uit.

Meenemen kun je ze niet. Ik herinner me een warme zomer aan de Zeeuwse kust als kind. Daar spoelden toen ook kleine zeesterren aan. Ik nam ze mee en probeerde ze te bewaren, ze waren immers toch al overleden. De beestjes droogden goed, maar helaas werd hun geur er niet minder op. Met dat in mijn achterhoofd besluit ik ook deze, al zijn ze nog zo mooi, gewoon te laten liggen.

Onderwijl ik een mooie grote schelp van het strand neem voor mijn neefjes schiet ik een paar mooie foto’s van deze sterren. Vandaag heb ik mijn camera zeker niet voor niks meegenomen!

5 thoughts on “Zeester

    1. Ik had het ook nog nooit gezien en zeker niet zulke grote en zo veel. Het heeft schijnbaar met de windrichting te maken.
      Ondanks dat het droevig is voor de zeesterren die het leven hebben gelaten was het toch wel een prachtig gezicht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *