Hulp

Hulp, schoonmaakgevecht

Al geruime tijd krijgen wij wekelijks wat hulp in de huishouding. Dat is erg fijn. Het zorgt ervoor dat we wat energie overhouden om ook andere dingen te kunnen doen en geeft ons het gevoel van een redelijk normaal bestaan.

Maar onze vaste hulp is zwanger. Natuurlijk zijn we heel blij voor haar en we leven dan ook al enkele maanden met haar mee. Ze vertelt vaak honderduit over de controles en hoe goed het kleine wezentje in haar het doet. Maar ook dat het steeds zwaarder wordt om haar werk te doen. Dan komt er toch een moment dat ze met verlof gaat en ze rust moet nemen in deze fase van het zwanger zijn. Voor ons betekent dit dat we een nieuwe hulp toegewezen krijgen voor deze periode.

Afgelopen week was het dan zo ver. De nieuwe hulp arriveerde. We hadden nog niet eerder kennis met haar gemaakt en werden door de thuishulporganisatie alleen op de hoogte gesteld van haar naam. Aan het begin van de middag, wanneer ik net een telefoontje beantwoord, gaat op het afgesproken tijdstip de bel. Mijn man doet de deur open en ik hoor op de achtergrond iemand met nogal wat tamtam ons huis betreden.

Geen probleem, iedereen is anders, denk ik nog. Ik beëindig mijn telefoongesprek en loop de keuken in waar ik een dame van middelbare leeftijd, volledig gesoigneerd, samen met mijn man tref. Ik stel me voor en neem haar jas aan.

Onze vorige hulp was een heel rustig meisje, dus deze dame was wel even een binnenkomer.
Maar goed, we maken kennis. Ik vertel haar wat onze vorige hulp normaliter wekelijks voor ons doet en wijs haar waar de poetsmiddelen staan. Meteen geeft ze aan dat ze vanaf nu onze vaste hulp is. Daarover ben ik enigszins verbaasd, maar ik laat dat gaan omdat dit afspraken zijn die wij maken met haar werkgever, onze opdrachtnemer.

Als we nog wat door het huis lopen geeft ze vrij duidelijk te kennen niet te kunnen werken in een te koude omgeving. Meteen denk ik aan de ramen die Hugo ’s ochtends altijd boven open zet en dat het nu daardoor toch echt flink wat frisser wordt daar. Dus ik geef aan dat ik boven de ramen even dicht ga doen en de radiatoren vol open zet, dan is het er snel behaaglijk. Ze hoeft inderdaad niet in een koelcel te werken. Daar heeft ze helemaal gelijk in.

Maar mevrouw blijkt niet snel tevreden. Onder het gemopper over de temperatuur op onze bovenverdieping door laat ze ook nog even weten écht een plumeau nodig te hebben. Dit staat in het handboek en ze gaat niet bukken om de plinten schoon te maken of de stofzuiger gebruiken om de spinnenwebben, die zich in deze tijd van het jaar manifesteren, van ons plafond te verwijderen. Wij moeten een plumeau hebben, dat staat boven alles. Ze bladert driftig door ons handboek en wijst op de pagina waar wij inderdaad hebben aangegeven geen plumeau te hebben.

Mijn verbazing groeit over de houding van deze dame. Maar omdat ik nog steeds van goede wil ben leg ik haar uit dat wij in overleg met onze vorige hulp besloten hebben geen plumeau aan te schaffen. Zij heeft aangegeven daar nooit mee te werken en dus is het ook nooit een probleem geweest dat deze ontbrak in ons assortiment. Maar dat ik er een aan zal schaffen als dit haar werkzaamheden zou vereenvoudigen. Ik heb er nu echter geen, dus deze week zal ze genoegen moeten nemen met de stofzuiger als trouwe hulp.

Ik heb het mis. Deze mevrouw hoeft nergens genoegen mee te nemen. Zo blijkt. Haar tirannie raast door ons huis. De dweil is niet goed, ons aanrecht te rommelig, onze dekbedden te zwaar en de badkamer te nat. Een beslagen spiegel kan ze niet schoonmaken. Wij dienen voordat mevrouw arriveert de badkamer volledig droog op te leveren, met de shampooflesjes op alfabet gerangeerd, anders kan zij haar werk niet doen.

Mijn verbazing groeit ongeveer met de tien minuten. De klusjes die ik zelf gepland had voor die middag vallen volledig in het water omdat ik steeds gestoord wordt door een geïrriteerde schoonmaakster die vooral laat weten hoe zwaar ze het heeft en wat er allemaal niet goed is aan ons huishouden volgens haar.

Ik geef een aantal keren duidelijk aan dat ik dat heel vervelend voor haar vind maar dat dit toch echt ons huis en dus ons huishouden is. Ik heb geen problemen met het aanschaffen van wat materieel dat haar werk gemakkelijker maakt. Maar het is niet de bedoeling dat wij ons huis volledig gepoetst voor mevrouw moeten aanleveren alvorens zij haar werk kan doen. Dan schiet haar hulp het doel volledig mis.

Ik durf best eerlijk te zijn. Ik leg niet elk papiertje terug waar ik het gepakt heb en ook mijn man laat wel eens wat slingeren. We zijn allebei mensen en wonen in een huis, niet in een showroom. Er wordt hier maximaal geleefd. Waarschijnlijk niet de standaard die mevrouw wenst, maar ook zeker geen vuilnisbelt. Gewoon een huishouden als dat van iedereen. Met onze vorige hulp hebben we nooit problemen gehad. Als ze iets nodig had schafte ik het voor haar aan en als de temperatuur niet goed was wist ze de thermostaat en airco volledig zelfstandig te bedienen. Alles altijd in overleg en er heerste een prima sfeer in huis als zij er was. We maakten een praatje en dronken een kopje thee. Zij deed haar werk en ik het mijne.

Waar dus ineens dit ongenoegen vandaan kwam was mij niet duidelijk. Omdat ik toch graag mijn huis aan kant heb laat ik haar maar even razen. Een schoon huis is me toch ook wat waard. Maar aan het einde van de middag ben ik volledig door mijn energievoorraad heen. Met een diepe zucht plof ik op de bank wanneer ze eindelijk het huis verlaten heeft. Allebei doodmoe komen we die dag verder eigenlijk tot niks zinnigs meer. Ons huis is aan kant, ze heeft haar werk gedaan, maar de winst die er voor ons normaliter uit te halen valen is vandaag totaal afwezig. Dit laat ik niet nog eens gebeuren. Ik had de dame gewoon na tien minuten de deur moeten wijzen. Dan maar niet gepoetst.

Als ik contact opneem met de thuiszorgorganisatie tref ik een medewerker met de mond vol tanden. Ze verontschuldigt zich voor het gedrag van haar medewerker en geeft aan volledig te begrijpen dat we geen ‘hulp’ meer van haar believen. We krijgen een andere medewerker toegewezen en als ik aangeef dat wanneer zij ook dit gedrag vertoont ik deze meteen naar buiten bonjour, krijg ik ook daarvoor alle begrip.

Wanneer ik de telefoon neerleg bedenk ik mij dat een dag vol wonderen soms uit een zeer onverwachts stoffig hoekje komen kan…

4 Reacties

  1. Virginie Royen

    5 november 2018 op 12:16

    HELLUP……😨

  2. Goed gedaan! Jullie hebben een gezellig huis, met een warme sfeer. Dat koude mens past daar niet bij.

    • Die mevrouw heeft haar eigen problemen en dat vind ik oprecht vervelend voor haar.
      Maar wij zijn geen instituut, dus dat zal ze toch echt zelf moeten oplossen. 😊
      De update is dat we vanaf volgende week inderdaad een andere hulp krijgen. We zijn benieuwd….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2021 Wonderwerpen

Thema door Anders NorénOmhoog ↑