Wonderlijke week

TEDx Maastricht 2018: het podium

Soms heb je van die weken dat er weinig gebeurt. En dan ineens is er een week vol wonderen. Het lezingen seizoen van Studium Generale is weer van start en wat voor een start! Als dit de toon zet voor de rest van het seizoen dan ga ik hier met volle teugen van genieten.

Afgelopen donderdag begon mijn wonderweek met een lezing van Frank Furedi, ‘Taking democracy seriously; a defense of populism’. De titel van deze lezing en de fantastische visuele aankondiging in de Studium Generale agenda van deze maand hebben mij eigenlijk al veroverd. De begeleidende tekst doet me er nog meer van overtuigen dat ik hier graag heen wil.

Ik ga op tijd. En dat blijkt niet zonder reden. De collegezaal zit afgeladen vol. Mensen zitten zelfs op de vensterbanken. Furedi houdt een betoog over onze huidige ‘democratie’ waarin we iedereen die buiten het politieke gemiddelde valt als populist bestempelen. Echter, zo pleit Furedi, dit anti-populisme is een grotere bedreiging voor onze samenleving dan het populisme zelf. Wanneer wij bepaalde groeperingen het stempel populist geven en daarmee hen uitsluiten van het dialoog, brengen we de democratie als zodanig in gevaar. Deze uitsluiting is altijd nadelig. Wanneer het om extremisten gaat die het ‘slecht’ met ons voor hebben bestaat het gevaar dat zij zich onder de vleugels van ons negeren ontwikkelen tot iets dat een gevaar oplevert voor onze samenleving. Maar wanneer het een groep betreft die zaken aankaart die in ons belang zijn en wij deze wegzetten als ‘geitenwollensokkengekkies’, kunnen we ook de kans mislopen onze samenleving te verbeteren.

Het is dus niet handig het dialoog te sluiten met al dat ons niet zint. Daarnaast is het ook totaal niet democratisch. In een democratie heeft immers iedereen een stem.
Furedi stelt het zelfs nog sterker. Als liberaal en democraat is het onze plicht om het dialoog aan te gaan met iedereen die het niet met ons eens is om hen er zo van te overtuigen hun mening te herzien en om onze eigen meningen scherp te houden.

Ik kan niet meer dan het roerend met hem eens zijn. Hij onderstreept mijn standpunt dat we niet bang voor elkaar moeten zijn en dat we naar elkaar moeten luisteren. Elkaar met respect behandelen. Het kan niet zo zijn dat we van een minderheid, met een andere mening dan de onze, verwachten dat ze ons met respect behandelen en zich aanpassen aan het gemiddelde terwijl wij ze totaal negeren. Dat respect moet van twee kanten komen. Door het te geven open je de mogelijkheid te ontvangen. Natuurlijk worden er wat kritische vragen gesteld achteraf, maar Furedi weet die als een echte liberaal en democraat respectvol te beantwoorden. Het was een geweldig inspirerende avond waar ik met plezier aan terugdenk.

Maar de week is nog niet voorbij. Ik verheug me er al een paar weken op. Toen ik de aankondiging zag heb ik me meteen ingeschreven. Prof. Jan van Hooff, zomaar in Maastricht. Dat kan ik onmogelijk overslaan. Van Hooff is emeritus hoogleraar ethologie en socio-ecologie aan de universiteit van Utrecht en hij is beroemd geworden door zijn studies naar het gedrag van primaten.

De avond maakt een vliegende start, ondanks dat van Hooff er op het laatste moment pas achter kwam dat hij zijn lezing in het Engels geven moest. De vraag is of dieren ‘benul’ hebben. Door de eeuwen heen een vraag die ons altijd gefascineerd heeft. We reizen van Descartes, die meende dat dieren slechts machines zijn, naar Darwin die moedig de expressies en emoties van mens én dier poogde te onderzoeken in een tijd waar de bijbel nog overheersend iets anders voorschreef. We komen langs grote namen als Pavlov en Tolman die onderzoek naar dierengedrag op de agenda zette. Om ook uiteraard de onderzoeken van vandaag mee te nemen in het begrip rondom het gedrag en de emoties van dieren. We weten inmiddels zo veel meer en toch nog zo weinig. De gedachten van dieren zullen we waarschijnlijk nooit echt kennen, maar middels observaties en experimenten zijn we inmiddels wel zo ver dat we het er overwegend over eens zijn dat dieren ook een ik hebben. Dat zeker mensapen een beeld van zelf hebben en zich kunnen voorstellen wat een ander voelt of ziet.
Dieren zijn zeker niet zonder benul en ik denk dat we daar zuinig mee om moeten gaan.

Een zeer inspirerende lezing door een prachtig innemend gepassioneerd mens gegeven.
De avond vliegt voorbij. Het in eerste instantie geboekte uurtje worden er ruim twee. Heerlijk, wat een genot om naar deze man te mogen luisten.

Wanneer ik thuiskom en ik mijn Facebook even check zie ik dat er op vrijdag een TEDx event gehouden wordt in het MECC in Maastricht. Ik wist dit wel, maar had me niet ingeschreven. Je kunt niet overal naartoe. Maar nu zie ik dat een van mijn artsen, Esther Heuts, er een talk geeft. Dat zou ik graag zien. Helaas is de inschrijving gesloten. Jammer. Maar er is wel een like and share actie waarmee ik kaarten zou kunnen winnen. Je raadt het vast wel. Ik win. Het wonderen gaat verder!

Ineens heb ik op vrijdag een dagvullend programma vol inspiratie. Ik geloof niet dat het mogelijk is al deze talks eer aan te doen tijdens dit blog. Nu twee dagen later borrelt alles nog in mijn hoofd.

We beginnen de middag met wat beweging. Choreograaf Adriaan Luteijn laat ons de verbindende kracht van dans ervaren en leert ons tegelijkertijd dat iedereen het kan, dansen! Dan is er Agnes, boerin Agnes. Ze is wat onzeker op het podium maar verteld haar verhaal met een ontwapende charme en ontvangt een welverdiend applaus.

Er volgen nog een aantal zeer inspirerende en ontroerende verhalen en het eerste deel van de middag wordt afgesloten door Leon Aarts. Wat een verhaal!
Hij verteld over hoe hij naar de Jungle, het vluchtelingenkamp bij Calais, vertrok om te kijken of hij er wat kon betekenen. Over hoe hij ontdekte hoe belangrijk eten is. Niet alleen om de magen te vullen maar ook zeker de geest. Voedsel verbindt. Hij begon er een gaarkeuken in de hoop mensen er van eten en gezelschap te voorzien. Wat een prachtig project. Met veel smaak heb ik in de pauze genoten van zijn Calais Eggs. Een recept ontstaan in de Jungle en nu gemaakt voor de Jungle. De volledige opbrengst zal dit project ten goede komen. Prachtig project en zeker een steuntje in de rug waard.

We buitelen als publiek over de ene inspirerende Talk richting de andere. Er is ook muziek en het geheel wordt aan elkaar gepraat door Marc de Hond.
De cirkel is rond. Daar waar mijn wonderdagen deze week begonnen met het belang van luisteren en praten met elkaar. Zich opvolgend door een beter begrip van al het andere mooie leven om ons heen. Wordt hier in het MECC de daad bij het woord gevoegd. We luisteren aandachtig naar mensen met inspirerende ideeën en roerende verhalen en we praten met bekenden en vreemden. We lopen rond 18.30 weer naar buiten, vol inspiratie en verwondering.

2 Reacties

  1. Virginie Royen

    17 oktober 2018 op 17:54

    Ik zou een lot kopen…..it’s your Wucky Week!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2021 Wonderwerpen

Thema door Anders NorénOmhoog ↑