Over WirWar en WonderWerpen

Over WirWar en WonderWerpen

Mijn hulp verzekerde mij er vanmiddag van dat iedereen dat heeft. Zo een la, kastje, of doos. In ieder geval iets waar je alles inknikkert waar je nog iets mee moet maar nu even geen zin in hebt.

Wij hebben dus een la. En vandaag was de dag dat ik me zuchtend bedacht dat het toch echt weer eens tijd werd. Ik trek de la volledig uit de kast en ik zet het loodzware ding op de keukentafel. De documenten die achter de la in de kast terecht zijn gekomen frommel ik er achteruit en leg ik bovenop de enorme stapel op tafel.

Al opruimende kom ik van alles tegen. Tekeningen van onze neefjes, die ik natuurlijk niet wegdoe. Maar ook een ton aan documenten waarvan ik me vorige keer ook al voornam dat ik ze meteen zou verwerken of weggooien. Ik sorteer alles in eerste instantie op bewaren of vernietigen. Dat laatste doe ik met plezier, lekker doorscheuren die rommel. Geeft weer ruimte in de la en in mijn hoofd. Daarna sorteer ik al het overgebleven, zodat ik het makkelijk opbergen kan.

Er komen ook altijd zaken in de la terecht waarvan ik nooit zo begrijp waarom. Elastiekjes, pennen, batterijen enzovoorts. De verdwaalde artikelen leg ik dan op hun plek terug. Maar vandaag kom ik nog iets tegen.

Tussen alle rommel vallen mij een aantal oranje/gele visitekaartjes op. Het zijn mijn eigen kaartjes. Ik liet ze in een ander leven drukken. Voor al het gedoe was ik zoekende, eigenlijk ben ik mijn hele leven al op zoek. Ik geef vorm, altijd bezig met het visualiseren van mijn gedachten.

Ergens in 2016 richtte ik WirWar-design op; een uit de hand gelopen knutselproject met potentie. Na lang dubben welke weg ik in zou slaan kwam ik toch weer uit bij wat ik al mijn hele leven doe: maken. Ik ging naar de Kamer van Koophandel, richtte een website op en bijbehorende sociale kanalen. LinkedIn paste ik, naar ongenoegen van mijn toenmalige werkgever, aan en ik liet kaartjes drukken. Want als ik ergens voor ga, dan helemaal.

Ik vond het een positief spannende tijd. Een aantal ondernemers waren geïnteresseerd in mijn producten en ook vrienden en bekenden lieten mij weten mijn spullen bijzonder mooi te vinden. Na wat inspanning verkocht ik eindelijk hier en daar wat. Maar eerlijk is eerlijk ik beging ook blunders van formaat. Gelukkig leerde ik gaande weg en ik stuurde mijn koers wat bij.

Zelfs een fotoshoot ging ik niet uit de weg. Sterker nog, ik zocht hem zelfs op! Via LinkedIn leerde ik Petra kennen. Het werd een inspirerende middag met een hele leuke fotografe die me meteen op mijn gemak stelde. Hoewel ik zelf graag foto’s maak, vind ik er zelf op staan altijd ongemakkelijk. Maar met Petra was dat anders. Ze is met recht dé Fotovakvrouw wat mij betreft. Het resultaat was prachtig en ik gebruikte een van de foto’s meteen voor LinkedIn.

En toen, toen gebeurde het. Ik werd ziek. Niet zomaar een griepje, maar gewoon serieus ziek. Alles wat je bedenken kunt gaat dan in de ijskast. ‘We zitten deze ronde wel uit en dan gaan we vrolijk verder’, dacht ik. WirWar verbleekte, het creatieve kaarsje ging uit. Ik had er de energie simpelweg niet voor. Net op het moment dat je het nodig hebt is het weg. Ik moest alle zeilen bijzetten om deze strijd te leveren.

Ergens tegen het einde van deze loodzware reis ontstond uit een bijzondere vriendschap WonderWerpen. Zomaar, uit het niets, zo leek het wel. Een typfoutje met een grappig en mooi nieuw woord dat alles omschreef wat deze gave nieuwe vriendschap in zich had. En nu heel wat maanden verder zit ik hier aan tafel. Met een berg papier en een paar gele visitekaartjes die ik inmiddels naast een paar witte leggen kan.

Op beiden even trots realiseer ik mij ineens dat WirWar en WonderWerpen iets gemeen hebben. Het is maar een letter maar de manier waarop hij gebruikt wordt in beiden woorden valt ineens op. Ik draai er al maanden omheen, maar nu weet ik het zeker. Uit de WirWar van weleer is WonderWerpen gerezen. Toen, ooit, het lijkt zo lang geleden, zag ik mijn creatieve tegenstrijdigheden als een WirWar voor mij staan. Ik probeerde kracht te putten uit mijn diversiteit en richtte mijn eerste bedrijfje op. De WirWar werd door de verwarring van het ziek zijn er niet duidelijker op. Al mijn passies paste gewoonweg niet in dit kleine gele kaartje.

WonderWerpen deed een ander licht schijnen. Ineens was het geoorloofd om alle kanten op te zwerven. Mijn nieuwsgierigheid en creativiteit kregen carte blanche. Ineens mocht het weer allemaal.

Voorzichtig zette ik mijn eerste onzekere stappen op het toetsenbord. Wat een geweldig gevoel om na al die tijd dit te mogen vinden! Van toetsenbord naar camera, van camera naar tekentafel, drukkunst en wie weet wat allemaal nog meer. Ik heb het weer gevonden! Of misschien heb ik het eindelijk gevonden.

Tijdens een workshop enkele weken geleden vroeg een geoefend schrijver me waarom ik eigenlijk kaartjes had laten drukken van ons online project. Verbaasd over de vraag had ik niet echt een duidelijk antwoord paraat. Ik realiseer me dat de meeste mensen voor kaartjes gaan als er een economisch belang nagestreefd wordt. Bij Wonderwerpen is dit allerminst het geval.
Dat maakt het voor mij echter niet minder belangrijk. Wonderwerpen is mijn creatieve thuishaven geworden. Alle ideeën die ik heb, alles dat ik wil onderzoeken kan ik hier parkeren. En mooier nog, dat mag ik doen samen met mijn beste vriend. Iemand die mij dagelijks aan het denken zet, me inspireert en verwonderd. Ik ben trots op wat hier gebeurt en wil er zoveel mogelijk mensen van laten meegenieten. Daarom zijn er kaartjes.

En nu ze zo naast elkaar liggen en hun overeenkomst zo overduidelijk aan mij tonen. Nu kan ik eindelijk met een goed gevoel zeggen dat WirWar hier stopt, maar dat ik wonderend verder ga!

15 Reacties

  1. Waarlijk Wonderrijk om te lezen. Wat schrijf jij heerlijk Rosalie. Ik voel wat je schrijft. Blijf wonderend verder gaan, dat wij hier nog heel lang van mogen genieten.

  2. WowWow….toeval bestaat écht niet!

    Weet je nog Rosalie dat je in een nog veel langer geleden leven
    een leeg boek van ons kreeg?
    en schrijven….dat kun je!!!

    XX

    • Ja dat weet ik zeker nog…
      Dat rrart oet de van Caldenborghstroat hèt zn plekske gevonden.😉

      En dat boek koester ik nog altijd…. dat het nooit helemaal vol mag komen.
      Dank je wel lieve Janine, voor het boek, voor het jij zijn en voor het mooie compliment!

  3. Mooi Rosalie dat je het eindelijk gevonden hebt waar je zolang naar gezocht hebt. Heel mooi verwoord en ik blijf je volgen.

    • Hoi Marlie,

      Wat een lief bericht.
      Dank je voor het compliment.
      Ik ben dankbaar voor alles dat ik heb geleerd deze vreemde periode in mijn leven.
      Alles is anders en toch is het mooi.
      Ik vind langzaam een nieuwe weg en dit is een hele goede afslag!

      Liefs Rosalie

  4. Virginie Royen

    8 oktober 2018 op 09:00

    Ons WereldWonder, Hugo’s WonderWoman wordt warempel een WoordWijf ✒✏🖋🖊

  5. Zo mooi als jij beschrijft hoe de draad weer op te pakken. Fantaseer en creëer en laat anderen mee genieten. TOP

    • Hé Lizeth!

      Wat leuk je hier tegen te komen. Toevallig was ik twee weken terug in Leiden bij Michèle.
      Ik ben toen ook even naar school geweest. Met een verbaasde Tim en zelfs een geroerde Neeltje gesproken.

      Hoe is het met jou?
      Hoop dat jij je draai ook weer gevonden hebt.

      Liefs Rosalie

  6. Ontroerend.
    Ik mag van dichtbij je reis meemaken, ik zie je opbloeien, kracht vinden.
    Maar dat je dat dan ook nog zo treffend kunt opschrijven, dat is weer een gave apart.
    Echt knap.

  7. Virginie Royen

    8 oktober 2018 op 21:09

    Tja, Maril, en ik hoefde niet eens te zoeken 🤣

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2021 Wonderwerpen

Thema door Anders NorénOmhoog ↑