Oorverdovende stilte

Helden heb ik niet. Ik vind dat maar een vreemde en enigszins onderdanige omgang. Dat zou betekenen dat ik iemand veel beter acht dan mijzelf. Dat is niet de manier waarop ik in het leven sta. Ik vind het bijna slaafs. Alles wat de held doet wordt als goed en zelfs beter gezien door de opkijkende. Het gaat richting slaaf-meester. Een concept dat failliet is, lijkt mij. Ik geloof wel in respect. Iemand die mooie muziek maakt, zinnige dingen onderzoekt en daardoor zinnige dingen zou kunnen zeggen. Dat is het hoogst haalbare dat in mijn wereld haalbaar is.

Ik had voor mijn opa enorm veel respect. Wat was dat een erudiete man en wat heb ik nog steeds enorm veel respect voor hem. Ik mis opa Jansen dagelijks. Ik hing aan zijn lippen wanneer hij op zijn kenmerkende manier ging uitleggen hoe de natuur werkte. Een enorm intelligente man die door zijn rust en kennis enorm veel indruk op mij maakte. Op zondag pakte ik uit zijn kast een boek over dieren. Ik bladerde er door en alle foto’s werden van commentaar voorzien door opa. Op een rustige, verhalende en grappige manier voorzag hij de pagina’s van commentaar. Hij intrigeerde mij waardoor ik over de dieren boeken leende bij de bibliotheek. Dan kon ik de volgende zondag zelf ook wat vertellen over de dieren.

Zijn mooiste uitspraak was: “de weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens”. Vele jaren later begon ik de betekenis van deze prachtige oneliner te doorzien. Hij is ook van toepassing op mijn bijdrage op onze site. Ik wil zo graag meer schrijven. Ik wil zo graag vertellen over de mooiste boeken die ik lees. Of over de geweldige gesprekken die ik met vrienden heb. Over de manier hoe Rosalie mij elke keer weer weet te boeien. Over hoe bijzonder de vriendschap is tussen ons. Maar het lukt me niet.

Ik ben sinds 2015 afgekeurd voor het leven. Omdat ik een spierziekte heb waar van geen verwachting is dat het beter zal gaan worden. Spreek deze woorden maar uit en laat de zwaarte ervan tot je doordringen. Ik ben 46 jaar en voor de rest van mijn leven kan ik niet meer werken omdat ik een vrij onbekende spierziekte heb die inderdaad nooit meer beter wordt. Sterker nog, elke maand merk ik dat ik weer een stukje kwaliteit van leven heb moeten inleveren. Helaas zijn er geen vooruitzichten op genezing. Dus doen we niets anders dan het bestrijden van de symptomen. Ik wil jullie graag vertellen dat ik me er niet door uit het veld laat slaan. Dat ik positief ben en enorm geniet van het leven. Ik barst van de plannen, en ideeën. Ik neem me elke dag weer voor om stukken te schrijven.

Helaas is de waarheid weerbarstiger dan mijn plannen. Ik ben zo moe van die irritante pijnen. Moe van de bizarre medicatie die ik slik om de pijn te bestrijden. Daardoor is het voornemen om te schrijven de weg naar de goede voornemens. Ook hier had opa gelijk. Ik geniet van de verhalen die Rosalie op de site zet. Ik ben licht jaloers omdat ik weer te suf ben om iets te schrijven, omdat de pijn door mijn lichaam giert en ik dat weer bestrijd met een verse portie morfine. Ik zie roze olifantjes door de slaapkamer dansen en dat is heel gezellig, maar een ramp voor het schrijven. Heb alsjeblieft geen medelijden met me. Daarom schrijf ik dit niet. Ik heb geen medelijden nodig want ik red het prima en ben en blijf positief. Het is meer een duiding voor jullie lezers. Dat jullie snappen waarom het oorverdovend stil is vanuit deze helft van de oprichters dezer site.

7 thoughts on “Oorverdovende stilte

  1. Lieve Paul,

    Ik heb het al een keer gezegd, maar doe het hier toch nog maar eens dunnetjes over.
    Jouw oorverdovende stilte is altijd luid aanwezig in mij. Jij inspireert, je ontroert en zet mij aan tot denken. Jij bent absoluut en zonder enige twijfel deel van onze pagina… zonder Paul geen Wonderwerpen. Je motiveert me om alle zeilen bij te zetten. Om dit te maken wat het moet zijn, een wonderlijke plek waar twee vrienden elkaar en de wereld inspireren, motiveren en doen verwonderen.

    Dat je voor onze lezers misschien wat op de achtergrond lijkt te zijn geraakt kan ik met een royale armzwaai uitvegen. Onze gesprekken zijn de motor geweest voor het ontstaan van deze pagina. En ze zijn dat nog steeds. De letters die ik in dit project steek zijn onze letters.

    Geniet van de verhalen die hier ontstaan, ze zijn ook deels van jou. Je draagt daar absoluut aan bij.
    En voeg daaraan toe, of vul aan, wat jij wil wanneer dat goed voelt voor jou.
    Ik ben trots op onze vriendschap en bewonder hoe jij ,en jullie, deze ongelofelijke pittige uitdaging dagelijks aangaan.

    Stoer(e), sterk(e), mooi(e) mens(en).

    Liefs Rosalie.

  2. Hi Paul,
    Wij kennen elkaar niet maar ik heb van Rosalie mogen horen hoe bijzonder jij bent! En dat lees ik in jouw stuk nu ook weer terug. Het lijkt mij een enorm pittig proces (understatement) waar jij en je vrouw in zitten en vind het moedig dat je ons lezers daar een inkijkje in geeft.
    Ik wens je veel kracht in alle opzichten!
    Naomi

  3. Mooi geschreven, Paul! Hoe jij in het leven staat en wat voor inspiratiebron jij bent daar kunnen velen een voorbeeld aan nemen.

    Het maakt mij in ieder geval even oorverdovend stil…

  4. Rustig, verhalend en grappig commentaar. Voornemend, intrigerend, erudiet, ZINNIG, intelligent en indrukwekkend.
    NU of OOIT zal men, met groot respect, hierover vertellen.
    Die hoogte is behaald…..dat heb je van je OPA!! 🔝

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *