De gevoelige plaat VII ‘Hier aan de kust…’

Hier aan de kust: zonsondergang aan zee met wolkenlucht

Ik denk niet dat ik de enige ben. Nou ja, ik weet het eigenlijk wel zeker. Gezien de enorme drommen toeristen die elke zomer weer naar onze kustgebieden trekken, mag ik aannemen dat de zee een enorme aantrekkingskracht uitoefent op heel veel mensen.
Als kind fantaseerde ik al over het wonen aan zee. Zelf in de zuidelijke binnenlanden van ons koninkrijk opgegroeid droomde ik over een volwassen leven ver van de heuvels, aan een of andere exotische kustplaats met een huisje midden op het strand. Het leek me geweldig om de woeste zee elk jaargetijde te mogen ervaren.

Er gaat ook een verlangen schuil in de zee. Een verlangen naar vrijheid, ontdekking, nieuwe mogelijkheden. De zee die daar zo voor je ligt is als een grens die wij niet kunnen bepalen. Dat ene stukje aarde dat wij onmogelijk kunnen temmen. We proberen het wel, maar uiteindelijk kunnen we nooit echt van haar winnen.

Het liefst zit ik ’s avonds aan zee. De grote drukte verdwijnt dan richting avondmaal en ik kan uren turen naar de eindeloze verte, de prachtige wolken en hoe de verdwijnende zon met hen speelt. De kleuren, de geur en zelfs de altijd aanwezige en nergens bang voor zijnde meeuwen… Ik hou ervan en voel me er thuis. Een tijdje was ik er ook thuis.
Een aantal jaar geleden verhuisde ik naar het westen om te wonen aan de mij zo dierbare kustlijn met de liefde van mijn leven. We betrokken een klein huisje vlakbij zee, dat gaf me de gelegenheid er elke dag even langs te lopen of te fietsen. De duinen in of gewoon aan het water, in het water, genietend van elk moment.

Maar zoals dat zo vaak gaat met momenten, ze gaan voorbij. Het leven krijgt een andere wending en wat ons betreft ook een andere plaats. Terug naar ooit, ergens diep in het zuiden, weg van zee en zand.
En toch blijft de zee in mij verlangen naar deze plek. De plek waar ik me op slag thuis voelde, de plek waar ik woonde, werkte en mooie vrienden leerde kennen. Met enige regelmaat keren we dan ook terug naar huis. Om vrienden te zien, om de zee te ervaren en om samen te zijn met dat ene kostbare gezinnetje dat ons zo dierbaar is.

De laatste keer kan ik me eigenlijk nauwelijks herinneren. Er is zoveel gebeurd. Het lukte gewoon niet om er weer eens te geraken.
Maar nu, nu is het ons toch weer gelukt. Nu zijn we er weer en genieten we elke avond van de zee. Turen naar de eindeloze verte, wachtend op de stervende zon, die zakkend in de zee het verlangen naar de nacht, met een hemel vol sterren, lijkt na te jagen. We zeggen niets en nemen de ruisende schoonheid in ons op.
We bespreken de dagen die we hier vullen met liefde en vriendschap. Hoe rijk we zijn met zoveel mooie mensen om ons heen, die ons altijd welkom heten en waar we ook nu weer hele fijne middagen en avonden mee doorgebracht hebben. Wat een rijkdom, een thuis van huis.
Tussendoor speel ik met mijn camera. Ik probeer het prachtige schouwspel te vangen in pixels die harder schreeuwen dan duizend woorden. Tevreden kijk ik terug. Ik ben er weer, we kunnen het weer… af en toe, terug naar huis.

4 Reacties

  1. super mooie foto Rosalie

  2. Heerlijk hè! Ik ben ook zo graag bij of in de zee!

    • Hey Mindy,

      Wat leuk dat je ons leest!
      Ja, ik ben er helemaal op mijn gemak.
      Wij hebben er een tijdje gewoond en ik voel me er nog steeds thuis. Dat komt natuurlijk niet alleen door de zee, maar ook door de lieve vrienden die we daar nog steeds na al die jaren hebben.
      Maar zo zitten aan het eindeloze water,… dat blijft toch ook heel speciaal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2019 Wonderwerpen

Thema door Anders NorénOmhoog ↑