Over vriendschap en verstrengeling….

Over vriendschap en verstrengeling... Paul en Rosalie

Vrienden, ze komen in allerlei soorten. Zelf ben ik totaal niet selectief als het om de verpakking gaat,… maar wel erg kritisch op de inhoud.
Sommigen zijn aardig. Leuk om mee om te gaan, maar verder wat oppervlakkig. Kennissen zeg maar. Anderen zijn vrienden, goede vrienden, beste… noem het maar.
Maar soms, heel soms is er nog iets anders. En als je veel geluk hebt kom je dat tegen. Een vriendschap die in geen enkel hokje past en zo mooi is dat je zeker weet, dit is voor altijd. Hier gaat niks meer tussen komen.

Wat heeft dat dan met quantumfysica te maken?
Misschien is de overeenkomst wel dat je er niets van begrijpt maar dat je zeker weet dat het helemaal klopt.
Daarnaast is het ook nog zo dat juist dat hele kleine me enorm boeit, waardoor ik die vergelijking gemakkelijk trek. Sowieso zit er veel overlap tussen groot en klein. Bekijk de schematische weergave van een atoom en het lijkt alsof je naar een klein zonnestelsel kijkt. Dus waarom dan niet nog kleiner gaan en kijken wat er op het niveau van de elementaire deeltjes gebeurt en hoe dat wellicht ook lijkt op de grotere zaken in ons leven.
Misschien is de mens wel voorgeprogrammeerd om overal een oorzaak en een logisch gevolg in te zoeken. En wellicht heeft het een geen donder te maken met het ander maar frappant is het natuurlijk wel.

Afgelopen week was ik op visite bij Paul. ‘Is dat bijzonder?’ zul je denken? Ja, dat is best bijzonder kan ik je vertellen. Paul en ik zijn aan het einde van oktober 2017 tegen elkaar aangebotst, als twee elementaire deeltjes zeg maar. Ik was online opzoek naar enige houvast in mijn idiote bestaan en Paul was zo lief geweest dat alles op te pennen in zijn blog. Niet per se voor mij natuurlijk, maar toch.

Ik heb er eerder al eens over verteld.
Een tijdje bleef onze vriendschap een online contact. Heel gek eigenlijk, want dat past helemaal niet zo bij mij. Maar het klikte onwaarschijnlijk en we raakte aan een ongelofelijk lange babbel die nog altijd voortraast. Een beetje zoals de storm die Jupiter al minstens 300 jaar in zijn greep houdt.
Ergens in januari van dit jaar besluiten we het online contact om te zetten in een fysieke ontmoeting. Beiden niet fit door wat medische kwesties, lukt het ons toch af te spreken.

Want ook al zijn we inmiddels uitzonderlijk goede vrienden, de kleine 200 km die tussen ons beider huizen zit wordt daar toch niet korter van. Ik reis samen met mijn man hun kant op en wij verblijven twee nachten in een hotel om weer bij te tanken zodat we de terugreis veilig konden maken.

We ontmoeten elkaar voor het eerst live en wat we eigenlijk al lang wisten wordt hier normaals bevestigd. Dit is een hele mooie bijzondere vriendschap waar geen speld meer tussen te krijgen is en die in geen enkel hokje passen wil. Hoe het zo gebeuren kan weten we niet, maar het klopt gewoon aan alle kanten.

Nu hoor ik je denken ‘Dat is een fantastisch verhaal, maar wat heeft dat met quantum te maken?’. Heel veel en heel weinig.
Paul en ik praten over alles, echt alles. Wat ons boeit, verbaast, waar we verdrietig van worden en vrolijk.
Deze week, terwijl we buiten een lekker ontbijtje in het ochtendzonnetje genoten, kwam het luchtige onderwerp van de verstrengeling boven drijven. Hoe zit dat dan precies? Het is allemaal zo ingewikkeld of misschien toch niet…

Op het niveau van de quantum werken dingen anders dan dat wij gewend zijn in de klassieke wereld (lees: de wereld die we met het redelijke blote oog kunnen waarnemen). Vergelijk het met de allegorie van de grot van Plato. De klassieke wereld is de schaduw op de muur van de grot waar de geketende bewoners van die grot naar kijken. Hun werkelijkheid bestaat dus enkel uit schaduwen van de werkelijke werkelijkheid. De quantum wereld is de werkelijke werkelijkheid. Het zijn de objecten achter de geketende bewoners van de grot, die voor de schaduwen op de muur zorgen.

In de quantum wereld kunnen er dus dingen gebeuren die wij onlogisch vinden of waarvan we niet precies weten hoe of waarom het zo gebeurt. We leren steeds meer, maar zien vooralsnog toch nog vooral de schaduwen op de muur van de grot. Hieruit moeten we dan proberen te achterhalen hoe het echt zit. Met nauwkeurige metingen ontdekken we het een en ander, en ook al begrijpen we nog niet zo goed waarom, we weten dat het zo is.

Wat is dan verstrengeling? Ik zal het proberen zo simpel mogelijk uit te leggen.
Wanneer twee elementaire deeltjes van dezelfde soort per ongeluk, zonder enige reden, met elkaar in botsing komen (zoals ook Paul en Rosalie op enig moment onverwacht op elkaar klapten) wisselen ze eigenschappen uit. Ze worden een beetje familie. De een koopt een Macbook en de ander probeert misschien toch eens een stukje kaas. Je zit op dezelfde golflengte en je luistert en leert van elkaar.
Laten we zeggen dat deze elementaire deeltjes beiden een eigen kleur hebben. We geven deeltje R de kleur rood en deeltje P bijvoorbeeld groen.

Wanneer ze elkaar tegenkomen, of botsen, wisselen ze dus eigenschappen uit. Ze babbelen wat over van alles en nog wat en worden vrienden. R wordt daardoor ook een beetje groen en P een beetje rood. Ze besmetten elkaar met hun enthousiasme voor een bepaalde kleur, zoiets.
Nu hebben we dus twee deeltjes met dezelfde eigenschappen voor kleur. Ze zijn namelijk beiden nu rood/groen. Hun vriendschap is zo hecht geworden dat het nu lijkt alsof ze familie zijn (wie zal het zeggen, misschien is dat ook wel zo).

Maar net als met elke vriendschap, is er een tijd van komen en een tijd dat je toch ook weer moet gaan. Hoe gezellig het ook is en hoe vaak deze bijzondere vrienden elkaar nog zullen treffen, uiteindelijk gaan ze beiden toch weer gewoon netjes naar huis.
Echter thuisgekomen, na dit mooie weerzien, blijkt dat R permanent eigenschappen van P heeft overgenomen en vice versa. Ze hebben elkaar op elementair niveau beïnvloed. En mooier nog, hoe ver je ze ook uit elkaar haalt. Al stop je er hele melkwegstelsels tussen, ze blijven elkaars eigenschappen bezitten. Zowel R als P blijven voor altijd rood/groen.

En, nu komt het mooie, ze blijven met elkaar verbonden. Hoe ver je ze ook uit elkaar haalt. Want wat blijkt, wanneer je deeltje R dwingt kleur te bekennen (omdat deeltjes nu eenmaal niet rood en groen tegenlijk kunnen zijn) en R geeft aan rood te zijn, dan wordt P onmiddellijk groen. Echt meteen, op slag, niks aan te doen. Sneller dan het licht kan reizen. Als R rood is, is P groen. Zo houden ze elkaar in balans voor altijd, ongeacht afstand. En dat is wat we in de Quantum wereld verstrengeling noemen (en in de klassieke, vrienden voor het leven).

13 Reacties

  1. wat mooi om te lezen Rosalie en Paul en heel mooi beschreven

  2. Mooi verhaal Rosalie 👍

  3. Mooi verhaal over een nog mooiere vriendschap! Fijn dat jullie elkaar zo gevonden hebben!

    • Hoi Naomi,
      Dank voor je leuke reactie.
      Ik voel me erg gezegend met deze vriendschap…
      Hoe het soms kan gaan blijft toch een puntje waar we ons regelmatig over mogen verwonderen.
      Maar dat is goed, want dan hebben we tenminste stof om over te schrijven 😊

  4. Rosalie, je hebt er zelfs kort blond haar van gekregen! Mooi!

    • Hey Harry,
      Wat leuk jou hier te treffen.
      Je weet dat ik je literaire mening altijd erg op prijs stel.
      Ja,dat haar…. Daar zijn de meningen over verdeeld, maar ik ben er blij mee. 😊

  5. Virginie Royen

    22 juli 2018 op 14:30

    Ik herhaal…de allerschitterendste schittering, zelfs in het donker ❤❤

  6. Dat klinkt als SOULMATES FOREVER !!!!!

    Hoe bijzonder om een soulmate te vinden waar je lief en leed mee kunt delen
    en waar je heerlijk mee kunt phylosoferen!!

    Ik weet Rosalie dat het jou niet om de verpakking gaat en dat jouw vulling niet te versmaden is maar sorry, WAT ZIE JE FANTASTISCH UIT ;-))))))

  7. Wat een lief verhaal, echt heel erg lief. En de foto, die is geweldig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2021 Wonderwerpen

Thema door Anders NorénOmhoog ↑