Homo aquarius

Mensen zijn bijzondere wezens. Ik kijk er graag naar.
De mens beschouwt zichzelf als superieur aan alle andere organismen op deze planeet, maar gedraagt zich daar zelden naar. Zo ook de homo aquarius.

Regelmatig ga ik, omdat ik ervan geniet en probeer een beetje fit te blijven, zwemmen en zweten in een wellnesscentrum bij ons in de buurt. Naast dat ik er enkele rondjes zwem en hier en daar een saunagang meepik, hang ik ook geregeld wat aan de rand van het zwembad. Rustig dobberend en een beetje rondkijkend.

Behalve dat het lichaam van de watermens er toch soms wat vreemd bij hangt in zo een zwemoutfit, valt het me op dat dit zoogdier zich significant anders gedraagt dan zijn ‘landgenoten’. Volwassen exemplaren gedragen zich verwonderlijk jeugdig en lijken daarbij niet in de gaten te hebben dat hun gedrag hun leeftijd niet meer past.

Zo zie ik geregeld volwassen vrouwelijke exemplaren die een wijdbeense handstand te water maken. Ik kan vast verklappen dat dit uitzicht verre van charmant is.

Mannelijke soortgenoten maken dan weer liever een bommetje, waarbij een serieus deel van de inhoud van het bad over de rand klotst en daarnaast ook ongewenst een aantal soortgenoten overspoeld. Van de serene rust waarvan anderen proberen te genieten lijken deze heren verder geen last te hebben.

Daarnaast zijn er exemplaren die blijkbaar zó belangrijk zijn, dat ze zelfs tijdens een ontspannen plons niet zomaar onbereikbaar kunnen zijn. Met smartphone ter hand betreden ze het zwembad. Of het de levensduur van hun apparatuur verder ten goede komt weet ik niet, maar een vreemd gezicht vind ik het wel. Ik probeer me voor te stellen welke functie zij in hun dagelijkse landleven moeten bekleden om zo onmisbaar te zijn. Waarschijnlijk dienen ze het landsbelang op een wijze die voor mij onvoorstelbaar blijft.

Ook fraai is het wanneer mannelijke en vrouwelijke exemplaren pogen samen te water te gaan. Bij sommigen van hen lijkt er sprake te zijn van een onwaarschijnlijk grote aantrekkingskracht. Deze mannetjes en vrouwtjes klonten dan samen. Met enige regelmaat komen deze in grote getale naar het water en dan doemt er een verschijnsel op dat nog het meest weg heeft van de paddentrek. De watermensen werkzaam bij dit etablissement proberen deze plakkers vanaf de kant weer los te weken, helaas zonder al te veel resultaat.

Ook wanneer de homo aquarius zich weer ter land begeeft gaat het niet altijd goed. Eenmaal in het saunagedeelte aangekomen wordt al vrij snel duidelijk dat het de bedoeling is dat de zwemkleding hier aan een haakje of in een kluisje achtergelaten wordt. Toch lijkt het erop dat er iets niet helemaal in orde is met het gezichtsvermogen van enkelen. Zij blijven vrolijk met badkleding en al rondhuppelen in een ruimte waar alle anderen dat duidelijk niet doen. Persoonlijk zou ik me erg ongemakkelijk voelen in dat stukje spandex terwijl de rest blijkbaar gemakkelijk zonder kan.

Maar er is niets dat zo effectief mijn mondhoeken doet opkrullen als enkele jongvolwassen, waarschijnlijk ietwat preutse, mannetjes die, volledig gemummificeerd door hun handdoek, de stoomruimte betreden. Door de warme stoom die deze hele ruimte vult is het er onwaarschijnlijk vochtig. Een handdoek omslaan voor het betreden van deze ruimte is dan ook compleet overbodig en zelfs erg onhandig. Waarschijnlijk hebben ze het voorbeeld gevolgd van een of andere late night soap waar alles keurig wordt toegedekt. En komen ze nu volledig afgetraind en gehuld in een roze handdoek tot op de enkels zeer zelfverzekerd deze ruimte binnen.

Oordelen over het wel en wee van mijn medemens doe ik niet. Maar ik bezie het graag van een afstandje en verwonder mij…

4 thoughts on “Homo aquarius

    1. Dank je wel lieve Maril.
      Dat is helemaal de bedoeling… mensen aan het glimlachen maken is het mooiste wat er is.
      Daarnaast is het natuurlijk ook prachtig wanneer het ons lukt mensen aan het denken en wonderen te zetten.
      😊

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *