Vergeten eten.

Voedsel. We hebben het allemaal nodig, kunnen niet zonder bestaan. Te veel is echter ook niet goed voor ons. En toch kunnen we het niet altijd weerstaan.

Voor mij is voeding bron van verwondering. Ik lust alles. Iets waar Paul en ik het al vaker over gehad hebben. Want hoe zit dat dan,… dat ik alles lust?

Voor een deel zit dat natuurlijk in mijn opvoeding. Ik moest vroeger alles eten. Niet dat ik met een trechter in mijn mond gedwongen werd alles te verwerken wat mijn ouders in hun keukentje brouwde. Maar als er een smaak was die me niet zo aanstond, dan werd ik toch gemaand er in ieder geval iets van te nemen. Door steeds kleine beetjes van die vreemde smaak tot me te nemen wende ik eraan en leerde hem waarderen.

Daaruit voort volgde mijn fascinatie voor eten en het bereiden ervan. Op vakantie wil ik graag lokaal eten. Voedsel zegt heel veel over mensen en hun cultuur. Het is ook heel persoonlijk. Intiem bijna. Wanneer iemand je iets te eten aanbiedt, neem je letterlijk iets van die ander tot je. Iemand die met liefde en geduld iets bereid heeft, zorg besteed heeft aan alle ingrediënten en dat dan bereid is met jou te delen, komt dicht bij en geeft een stukje persoonlijkheid bloot. Dat vind ik mooi. Die aandacht verdient mijn aandacht. En dat gegeven proef ik dan graag.

Eten is niet vies. Als iets echt vies is, dan is er iets niet mee in orde. Vies is de natuur die ons wil zeggen ‘eet dit niet, hier ga je ziek van worden’. Vreemd of onbekend is iets anders dan vies. Als anderen het eten, kan ik het ook eten. En dat probeer ik dan ook graag. Zo kun je letterlijk cultuur proeven.

Maar er is nog iets dat mij fascineert. Vergeten eten.

Er zijn producten die men vroeger wild plukte of teelde die we nu niet meer eten. In oude kookboeken kom je dan ingrediënten tegen waar je nog nooit van gehoord hebt of waarvan je niet weet dat ze eetbaar zijn. Ik vind het leuk om juist die recepten toch te proberen en de smaken van vergane tijd te proeven. Het voelt als tijdreizen wanneer ik proef wat mijn voorouders maakte.

Vaak blijken het bijzonder smaakvolle gerechten of producten te zijn en vraag ik me af waarom we dit niet meer eten of drinken…. Ligt het aan het verbod op wildplukken? Of is de teelt te ingewikkeld? Misschien vergt de bereiding te veel tijd? Ik heb geen idee. Maar ik ga op onderzoek uit! Reizen door de tijd in plaats van door de ruimte.

Het eerste dat ik met jullie delen wil is lievevrouwebedstro, of walstro. Het is een klein plantje, dat als bodembedekker vaak in tuincentra verkocht wordt. Maar dit kruidje is natuurlijk niet ontstaan in het tuincentrum.

In het bos bij mij in de buurt groeit het rijkelijk. Het is een fris groen plantje dat ongeveer 30 cm hoog wordt. In het voorjaar bloeit het met hele kleine witte bloemetjes en het geurt heerlijk. Vooral nadat het plantje gedroogd is komen de geuren vrij.

Vroeger plukte men lievevrouwebedstro en legde het, wanneer gedroogd, in het wiegje van een kind, opdat het dan heerlijk slapen zou. Ook werd het door het stro gemengd waarvan men destijds matrassen maakte. Vandaar de naam lievevrouwebedstro. Walstro verwijst naar de wieg. De laatste naam is wat minder in gebruik, maar refereert dus aan hetzelfde plantje.

Maar er is nog iets. Lievevrouwebedstro is te consumeren! Je kunt er siroop van maken en het gebruiken om je water, yoghurt, ijs, of wat je nog meer kunt bedenken van smaak te voorzien. Ook zijn er recepten die een takje lievevrouwebedstro aan wijn toevoegen om zo het aroma van dit friszoete plantje aan een jonge lichte wijn over te dragen.

Maar ik ga voor de siroop. Dus pluk ik 200 gram lievevrouwebedstro. Gewoon uit de tuin, geen zorgen, ik heb de natuur er niet voor geplunderd. Het recept zegt dat ik deze eerst drogen moet. Mijn handen jeuken, maar ik moet dus geduld hebben.Wat ik verder nodig heb is twee liter water, een kilo suiker en drie citroenen.

Wanneer het kruid eenmaal droog is haal ik de blaadjes en bloemetjes van de steeltjes. Ze ritsen er gelukkig makkelijk af. De steeltjes doe ik weg, die heb ik niet nodig. Goed, we kunnen van start!

Ik doe de kilo suiker samen met 2 liter water in een grote stoofpan. Zet het mengsel op het vuur en verwarm dit zodat de suiker makkelijk oplost in het water. Ondertussen was ik de drie citroenen en snij ze daarna in plakjes. De schil laat ik gewoon zitten.

Wanneer de suiker helemaal is opgelost neem ik de pan van het vuur en voeg ik de citroen en lievevrouwebedstro toe. Ik dek de pan af met het deksel en moet nu dit mengsel een nacht (of maximaal 2) laten staan. Persoonlijk vind ik 1 nacht wel voldoende om mijn geduld op de proef te stellen.

De volgende dag zeef ik het mengels door een kaasdoek. Zo hou ik alleen een lichtgekleurd helder mengsel over. Dat mengsel verhit ik en laat ik ongeveer 7 minuten koken. Ha! Nu zijn we bijna klaar. Omdat ik toch even wachten moet en omdat ik mijn siroop graag een tijdje wil kunnen bewaren was ik wat kleine weckpotjes grondig. Alles staat nu klaar voor de oogst van mijn siroop!

De timer geeft aan dat de kooktijd verstreken is. Dat betekent dat ik het brouwsel nu in de potjes kan doen. Zodra ik een potje heb gevuld en voorzien van een deksel leg ik het neer om af te koelen. Een suikermengsel wordt erg heet, dus laat ik het wel uit mijn hoofd de potjes te roeren. Wel kan ik alvast wat labels maken. Eenmaal afgekoeld voorzie ik elk potje van een label en zet ik ze in de koelkast.

Een potje is niet helemaal vol, dus die maak ik meteen open. De siroop geurt heerlijk. Maar hoe zou het smaken? De smaak is geweldig! Het is zoet, maar toch ook fris. Het heeft iets van vanille, maar ook iets van kokos. Ik proef het voorjaar en ben erg tevreden met dit culinaire experiment. Door mijn hoofd schiet al wat ik er allemaal van maken kan en wie ik er blij mee maken ga…

7 Reacties

  1. Virginie Royen

    4 juni 2018 op 14:50

    Vooropgesteld, ik ben niet van de zoete drankjes. Zoals ik al stiekem vreesde 😨 was ik een van de eerste die blij werd gemaakt met dit “oerdrankje”. Als volleerd “proefkonijn” deed een ik een eetlepel in een glas….ijsblokjes erbij, een takje verse munt, een schijfje limoen en vervolgens aanvullen met water. Wat een verbazing en dan met dit weer. Een enorm verfrissend, exotisch drankje. Zou het ook nog geneeskrachtig kunnen zijn?? Ik voel me ineens een stuk jonger dan 10 minuten geleden …… 🙋‍♀️

  2. Het is heerlijk! En omdat ik van jou een plantje heb gekregen kan ik het nu zelf ook maken.

    • Fijn dat je het lekker vindt.
      Ik ben trouwens ook benieuwd wat de Mispel in René’s tuin gaat opleveren…
      Dat volg ik op de voet. Wellicht kan ik daar ter zijner tijd ook nog een blogje aan wijden.

  3. dan moeten we de herfst afwachten, het schijnt eerst te moeten rotten….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2019 Wonderwerpen

Thema door Anders NorénOmhoog ↑