Het begin van alles.

Het is alweer een paar maanden geleden dat het witte konijn, genaamd Wonderwerpen, ons meenam in zijn hol. Daar waar een wonderlijke wereld zich voor ons ten toon zou spreiden.

Met veel enthousiasme maakte we een begin aan het verwoorden van onze wonderreis door deze wereld. Het wereld wijde web zou kennis gaan nemen van onze gedachten en uitgebreide dialogen. In onze ogen zou de wereld zo veel mooier zijn wanneer het wondervirus zich verspreid.

Dingen gaan niet altijd zoals gepland en zaken zijn niet altijd wat ze lijken. Eenmaal reizend door het konijnenhol vol magie en mogelijkheden, blijkt deze wereld vol wonderen niet zonder krassen.

Daar waar we samen aan deze tocht begonnen zijn merk ik dat mijn beste vriend zich niet fit genoeg voelt om zijn gedachten aan het toetsenbord toe te vertrouwen. Ondanks dat ik gefascineerd en geïnspireerd verder wonder en mijn hersenspinsels daarbij regelmatig aan het papier toevertrouw, voel ik me niet gelukkig bij het delen van deze gedachten via onze blog. Deze reis zijn we samen begonnen en is deel van onze vriendschap. Een vriend achter laten op deze digitale reis voelt niet goed. Maar aan de andere kant is het laten liggen van een prachtproject als Wonderwerpen ook niet wat ik wil.

Ik denk er hoog een laag over na, haal er vierde, vijfde en zesde dimensies bij, maar kan er niet uitkomen hoe dit proces voort te zetten zonder daarbij, gevoelsmatig, mijn vriend in de steek te laten.

Hoewel er inmiddels wel voorspellingen worden gedaan door enkele geleerden over de mogelijk Matrix-achtige wereld waarin onze werkelijkheid schijnbaar huist, is er voor mij gelukkig nog een onderscheid tussen mijn reële wereld en het digitale universum van het wereld wijde web. Ik hoef niet te kiezen tussen de rode en de blauwe pil. Ik neem ze gewoon allebei en verwonder mij over de werelden om mij heen. Daarover, ben ik het inmiddels wel met mezelf eens, hoef ik mij niet schuldig te voelen.

Maar hoe nu verder? Kan ik mijn Wonderwerpenreis voortzetten zonder daarbij mijn maatje achter te laten? Kan ik dit voortzetten zonder het samen reizen te verliezen?

Na een inspirerend, lange, uitgerekte middag, eindigend in een mooie avond gisteren zijn mijn grijze cellen weer volop geactiveerd. Nadat ik wederom vol trots mijn enthousiasme over Wonderwerpen met mijn vrienden heb gedeeld, besefte ik dat het stil laten liggen van dit project eigenlijk geen optie is. Het feit dat mijn vriend zich niet altijd fit genoeg voelt om zichtbaar mee te reizen betekent niet dat hij niet meereist. Digitale dimensies werken immers anders dan die in de aardse wereld, denk ik…

In deze digitale wereld kunnen we het hele universum exploreren zonder daarbij elkaar in de steek te laten. Het tijdelijk, om welke reden dan ook, niet zichtbaar actief deel kunnen nemen is deel van onze reis. Het zou niet eerlijk zijn om dat niet te benoemen en te accepteren voor wat het is. Het gras groener kleuren dan het is gebeurt al te veelvuldig op dit medium en draagt wat mij betreft niet bij aan een mooiere werkelijkheid.

Dus heb ik vanochtend besloten mijn digitale reis op te pakken en voort te zetten, samen met Paul en alle andere lieve, bijzondere mensen om mij heen. Ook als het even niet wil, laat ik niemand achter op mijn quest.

Dus, beste Paul, ik neem je mee… Ik neem je mee op reis. We gaan niet naar Londen of Parijs. Maar we gaan wonderen, waar we kunnen en meegenieten als het gaat. Ieder in ons eigen tempo en met onze eigen verhalen, zonder elkaar daarbij op welke manier dan ook uit het oog te verliezen.

Gaat een van ons te hard, trekt de ander aan de rem. En andersom, liften we gewoon mee met de ander wanneer het even een tandje minder moet. Hoe dan ook, we gaan elkaar en anderen verwonderen met mooie, gekke, bizarre verhalen en gedachten. Na een beetje valse start eerder dit jaar ben ik voornemens deze keer niet meer te stoppen. De reis van het leven gaat immers altijd voort, welk weer het ook is, of welke omstandigheden we ook tegenkomen. Deze vriendschap kent geen voorwaarden, dus heeft deze reis die ook niet.

Een dierbare vriendin heeft ooit tegen mij gezegd dat voor sommige dingen gewoon geen juist moment is. Die moet je gewoon doen. Beginnen en dan zie je onderweg wel wat het beste werkt. Ik denk dat Wonderwerpen een van die dingen is….

Vandaag ga ik beginnen, we vertrekken hier en gaan ‘gewoon’ doen. We reizen samen met iedereen die daar verder nog plezier aan beleeft. Iedereen mag aanhaken of uitstappen wanneer het hem of haar blieft. Maar elkaar laten we niet in de steek. Na ‘the theory of everything’ is dit Het begin van alles.

3 thoughts on “Het begin van alles.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *